Brak prawdziwej jedności prowadzi do „upadku” każdego „królestwa”.

Dostrzec w przykazaniach przejaw troski Boga o człowieka. Przykazanie odwołuje się do nakazu, wytycznych. Jako nakaz wewnętrzny przykazanie dokonuje się w sercu człowieka. Wszelkie normy wynikają z troski o dobro i bezpieczeństwo. Doskonała mądrość i wiedza jest tylko w Bogu. Nakazy mają bronić ludzkiego życia. Człowiek wierzący analizuje nakazy w oparciu o Pismo Święte i własne sumienie.

Modląc się słowami: odpuść nam nasze winy, pamiętajmy, że przebaczenie naszych grzechów uzależnione jest od przebaczenia naszym winowajcom. Łatwiej mówić o przebaczeniu, o wiele trudniej przebaczać. Jezus przypomina, że sztuka przebaczenia to sztuka życia. Przesłanie przypowieści o nielitościwym dłużniku jest oczywiste: skoro miłosierny Bóg przebacza ludziom, to oni powinni przebaczać sobie nawzajem. Prośba Jezusa na krzyżu – Ojcze, wybacz im – jest jedyną odpowiedzią na wrogość, jakiej doświadcza Syn Boży.

Zachęta do życia zgodnego z Dekalogiem. Podejmujemy kolejny tydzień walki o piękno naszego chrześcijaństwa. Na tej wielkopostnej drodze staje dzisiaj Prorok Eliasz. Jego dzieje znajdujemy opisane w Pierwszej oraz Drugiej Księdze Królewskiej. Prorok Eliasz jest człowiekiem całkowicie oddanym Bogu. Modlitwa i ufność wobec Pana sprawiły, że żył w obecności Bożej. Prorok zaprasza nas dzisiaj na drogę absolutnej wierności wobec Dekalogu i skrupulatnego wypełniania Bożego Prawa. Niech zatem ten tydzień upłynie nam na zaznajomieniu się z Dekalogiem.

Temat nawrócenia, który podejmuje dzisiaj słowo Boże, jest zawsze aktualny. W sposób szczególny musimy go rozważać w okresie czterdziestodniowego przygotowania do Świąt Paschalnych. Niezwykle trudno przyznać się do popełnionego błędu, a jeszcze trudniej porzucić niewłaściwą drogę. Nie wolno nam nigdy ustać w pracy nad sobą.

Jezus ciągle powraca do kilku podstawowych spraw: uzdrawiającej siły miłości, potrzeby wzajemnego wybaczenia oraz, o czym mowa w dzisiejszym czytaniu, do niezmiennej mocy woli Bożej. Jezus krytykuje arcykapłanów za konkretne zaniedbania: za gromadzenie powierzonych im skarbów i niechęć do dzielenia się z ludem wiedzą w kwestiach religijnych. Słyszymy dziś w Ewangelii o dzierżawcach winnicy. Czy zdajemy sobie sprawę, że również my jesteśmy tymi dzierżawcami? Dziś jesteśmy posłani do winnicy, ale nikt nie da nam pewności tego, że jutro również będziemy mogli w niej pracować.

Ewangeliczne ubóstwo jest jedyną drogą ku wiecznemu zbawieniu. Dwie postacie – bogacz i biedak. Powierzchowne wnioski. Powód wiecznego potępienia. Otchłań miedzy niebem, a piekłem. „Piekło” w codziennym życiu. Krótka modlitwa.

Uświadomić wierzącym, że człowiekowi wierzącemu od czasu do czasu potrzebne jest odosobnienie, by w samotności porozmawiać z Bogiem. Apostołowie rozmawiają na osobności ze swoim Mistrzem. Jezus Chrystus pragnie także z każdym z nas bezpośrednio rozmawiać. Zacznijmy widzieć tak, jak widzi Bóg, myśleć tak, jak myśli Bóg i czynić tak, jak Bóg tego pragnie.