„Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam” (Rdz 2,18). Człowiek został od samego początku powołany do tworzenia wspólnoty i życia we wspólnocie. Człowiek ma być dla drugiego ezer, czyli „pomocą i ratunkiem” – jak Bóg był ratunkiem dla Mojżesza. Jezus w Ewangelii zwraca uwagę na nierozerwalność małżeństwa. Młodzi ludzie są zaproszeni do kształtowania swojego sumienia i charakteru, by w przyszłości być gotowymi na budowanie dojrzałej relacji miłości.

Pan Jezus pozostał z nami w różnych postaciach. Możemy dostrzec Go w kościele, który założył, w słowie Bożym. Spotykamy się z Nim na modlitwie, ale również błogosławi nas, udzielając rozgrzeszenia w sakramencie pokuty i pojednania. Przypomnienie rodzicom, że chrześcijanin powinien opierać swoją moralność na Ewangelii, czyli wierzyć w to, że małżeństwo istnieje aż „do grobowej deski”. Tworząc wspólnotę dwóch osób zapraszamy do niej Jezusa. Małżeństwo jest darem miłości wzajemnej raz na zawsze. To umowa, która zostaje przypieczętowana zbawczą Krwią Jezusa. Nikt nie ma prawa jej niszczyć, ani zmieniać; żadne prawo ludzkie ani żaden sędzia. Jako chrześcijanie musimy pamiętać, że Bóg jest dla nas najlepszym prawodawcą i stosowanie się do Jego prawa może nam dać tylko szczęście. Pomoce: Pismo Święte; różaniec; chleb; stuła.

Zazdrość to czwarty z grzechów głównych. Zazdrość zamyka nas na drugiego człowieka. Zazdrość sprzeciwia się cnocie miłości. Podkreśla to św. Paweł w Liście do Koryntian. Człowiek pokorny jest człowiekiem wolnym, bo zna swoje ograniczenia, zalety i wady. Pielęgnowanie braterskiej miłości wzmacnia w nas cnotę pokory. Zgorszenie jest postawą lub zachowaniem, które prowadzi drugiego człowieka do popełnienia zła. Ten, kto dopuszcza się zgorszenia, staje się kusicielem swego bliźniego. Narusza cnotę i prawość; może doprowadzić swego brata do śmierci duchowej.

Pierwsze czytanie opowiada o udzieleniu Ducha mężczyznom, którzy mają pomagać Mojżeszowi w wydawaniu sprawiedliwych osądów. Jednak Duch spoczął nie tylko na zgromadzonych przed Panem w Namiocie Spotkania, ale i na dwóch młodzieńcach znajdujących się poza grupą zaufanych. Ewangelia św. Marka ukazuje podobną sytuację. Apostołowie spotkali kogoś, kto działał w imieniu Jezusa, a nie należał do grona Apostołów. Pan Bóg nie zamyka swoich darów tylko w gronie najgorliwszych. Człowiek nie może stawiać Bogu granic ani wskazywać, kogo należy obdarzać darami Ducha.

Radykalizm religijny pokazywany jest często przez pryzmat walki ze słabością. Miłość chrześcijańska to prawdziwy radykalizm. Modlitwa jest wyrazem miłości i narzędziem skutecznym w czynieniu dobra. Za tydzień październik, rozpoczniemy nabożeństwa różańcowe. (Jeśli w parafii prowadzone będą nabożeństwa różańcowe dla dzieci, jest to dobry moment, aby powiedzieć, w jakich dniach i o której godzinie będą się one odbywały). Pomoce: waga szalowa i szale w różnych kolorach (czarna i biała lub ciemna i jasna szala); różaniec – taki dosyć duży, żeby był bardzo widoczny.

Dziewiąty rozdział Ewangelii wg św. Marka pokazuje nam przykłady nieudolności i grzeszności Apostołów. Jezus jest cierpliwym Nauczycielem i prowadzi swoich uczniów do zrozumienia podstawowych prawd swojej nauki. Wyprowadza ich z błędu i wskazuje właściwą drogę. Przykład Apostołów (w tym mocne świadectwo św. Pawła z Listu do Koryntian) jest dla nas inspiracją wiary. Bóg prowadzi człowieka mimo jego grzeszności, ale oczekuje przy tym zaufania i oddania.

Rywalizacja jest częścią naszego życia. Rywalizujemy niemal o wszystko: firmy rywalizują o klientów, uczniowie o wyniki, sportowcy o medale i rekordy. Jedyną rywalizacją, w którą warto się zaangażować, jest służba dla rozszerzania królestwa Bożego. Jezus wyraźnie wskazuje, że służba wobec drugiego człowieka jest najdoskonalszym wyrazem naszej godności i wielkości. Bardzo często myślimy całkowicie na odwrót: wielkim jest ten, kto panuje nad innymi.

Pan Jezus przypomina, że w dziecku jest coś wartego naśladowania. Apostołowie zapoczątkowali długi szereg ludzi, których nazywamy świętymi. Wielu ludzi na świecie pragnie dokonać czegoś niezwykłego. Ludzie święci to osoby, które naprawdę wyróżniły się pośród swego otoczenia. Każdy z nas może się wyróżnić w oczach Boga, wyróżnić czymś dobrym. Uwaga: W trakcie homilii dobrze byłoby mieć przygotowaną kartkę z „oryginalnymi” osiągnięciami niektórych świętych. Można wykorzystać przykłady z poniższej homilii lub przygotować własne.