Wielu ludzi dziś ma do Boga pretensje o to, że na świecie są wojny, jest ból, głód, nienawiść. Chcielibyśmy, żeby Bóg jednym skinieniem ręki rozwiązał wszystkie ludzkie problemy. „Błogosławieni” to znaczy szczęśliwi. Jak ból, cierpienie, płacz, głód i odrzucenie może być dla człowieka źródłem szczęścia?

Bóg obecny w świętych postaciach daje nam siebie jako pokarm. Pan wybiera tych, których chce i czyni ich swoich najbliższych współpracowników. Ten wybór jest zarazem powołaniem. Apostołowie byli świadkami cudów, słuchali wyjaśnień przypowieści. Zostali niejako przyjęci do szkoły Chrystusa, w której przygotowywali swoje serce do pracy dla królestwa niebieskiego. Należąc do grona uczniów Jezusa, mamy wiele przywilejów ale również bierzemy na siebie cały ciężar odpowiedzialności, jaki spoczywa na uczniach. W przywilejach mamy łaskę zbawienia wysłużoną przez Pana, w obowiązkach zaś głoszenie słowa Bożego.

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy opis zdarzenia, które zgorszyło pobożnych Izraelitów. Szabat przypomina wierzącemu Żydowi zasadnicze wydarzenia z dziejów świata. Uzdrowienie dokonane w szabat było przywróceniem chorego człowieka do dalszej aktywności.

Mamy skłonności, aby oceniać wszystko po tym, co zewnętrzne. Św. Paweł z ogromną miłością zwraca uwagę Koryntianom, że dążą do zaszczytów świata, że chcą być „kimś” w oczach świata. W nauce Chrystusa królowanie polega na czymś zupełnie innym. Jego tronem jest krzyż, a koronę ma nie ze złota, ale z cierni. Faryzeusze łatwo oceniali zachowanie uczniów Jezusa, którzy w szabat zrywali kłosy i spożywali je. Tylko Bóg może oceniać człowieka. Szukać prawdziwej wartości bliźniego.

Bóg, poprzez teksty liturgii słowa, chce nam pokazać, że pierwszy piątek miesiąca powinien być również dniem radości i świętowania! Pytanie, na które każdy chrześcijanin powinien sobie odpowiedzieć: Czy potrafię być jednocześnie poważny i radosny? Czy te dwa stany ducha mogę ze sobą naturalnie połączyć? Żywa obecność Chrystusa w Kościele powinna rodzić radość w sercach chrześcijan, tymczasem obraz dzisiejszych wspólnot nie jest do końca takim świadectwem, jakim powinien być. Radość chrześcijańska płynie z czystego serca, zjednoczonego z Bogiem, zapraszającego każdego z nas na wspaniałą przygodę, której zwieńczeniem jest życie wieczne! W jednej z obietnic, danych św. Małgorzacie Marii Alacoque dla czcicieli Najświętszego Serca, Pan zapowiedział: „Dusze oziębłe staną się gorliwymi”. Ważne jest, by więź z Bogiem nie tylko zbudować, ale wciąż ją odnawiać i podsycać, by trwała w swojej sile i była zawsze źródłem szczęścia i spełnienia.

Krótkie streszczenie Ewangelii. Odsłonięcie naszych ukrytych pretensji o brak cudów w naszym życiu. Cud rozmnożenia ryb, jako konsekwencja zaufania rybaków. Ze słuchania Słowa wynikają konkretne wezwania.

Zdrowie ciała i ducha jest cennym skarbem dla każdego człowieka. Opowieści biblijne mówią nam o różnych ludzkich chorobach i ukazują uzdrawiającą moc Chrystusa. Uzdrowienia w Kafarnaum pokazują, że chorym potrzebna jest solidarna pomoc drugiego człowieka, który pomoże im dotrzeć do Chrystusa.

W czasach Jezusa w Izraelu istniała instytucja nauczyciela wędrownego. Wystąpienie Jezusa nie musiało być czymś nadzwyczajnym. Jednak Jezus nie był zwykłym nauczycielem, bo Jego nauka była „z mocą”. Uczniów Jezusa pociągało w Nim świadectwo życia i wierność głoszonej prawdzie. A co mnie pociąga w Jezusie? Chrześcijaństwo polega na pełnym zaufaniu Bogu, że to jak mnie prowadzi przez życie to Jego droga do mojego szczęścia.