Maryja została wzięta do nieba z duszą i ciałem do niebieskiej chwały. To dogmat naszej wiary. Maryja ma szczególną rolę w dziele zbawienia. Wniebowzięcie rozjaśnia tajemnicę Kościoła. Maryja ukazuje nam naszą przyszłość, do której jesteśmy powołani. Ludzka dusza i ciało znajdą swoje życie wieczne w Chrystusie. Nasze ciało w Chrystusie i Maryi już zostało uwielbione i jest świątynią Boga. Dlatego warto dzisiaj pomyśleć o szacunku wobec własnego ciała.

To, że Matka Jezusa została z ciałem i duszą wzięta do nieba jest zapowiedzią naszego pójścia do nieba. Wszyscy jesteśmy w drodze do nieba. Dzieciom w Fatimie, Łucji, Franciszkowi i Hiacyncie, objawiła się Pani z nieba. Maryja prosiła dzieci, aby odmawiały różaniec i czyniły pokutę za swoje grzechy, a wtedy na świecie zapanuje pokój. Matka Boża objawiła się również dwojgu pastuszkom: Melanii Calvat i Maksyminowi Giraud na górze wznoszącej się nad La Salette we Francji. Wzywała do nawrócenia, odnowy życia modlitwy i dawania świadectwa wobec innych ludzi. Maryję bardzo bolało, że ludzie są obojętni na Boga, Kościół i sakramenty. Pomoce : obraz Wniebowzięcia; wizerunek Matki Bożej z Medjugorie; figura Matki Bożej Fatimskiej, obrazek Matki Bożej z La Salette.

W historii proroka Eliasza anioł, wysłannik Boży, nie przemienia trudnej rzeczywistości w bajeczny świat, w którym wszystko zmienia się na lepsze. Pustynia pozostaje pustynią. Ale działanie Boże dodaje siły do dalszej wędrówki. Jezus wobec słuchającego tłumu mówi: „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”. Słuchacze szemrają przeciw Jezusowi: oczekują na potężnego wybawiciela, a nie na bezbronnego „syna cieśli”.

Czytany dzisiaj fragment z Księgi Królewskiej jest zapowiedzią Najświętszej Eucharystii. Św. Paweł Apostoł w Liście do Efezjan apeluje, abyśmy budowali jedynie na Bogu i w Nim szukali pomocy, którą niewątpliwie otrzymamy, jeżeli tylko będziemy starać się naśladować Jezusa Chrystusa. Jezus wskazuje na siebie jako na Chleb życia, który zstąpił z nieba. Do przyjęcia tej prawdy konieczna jest jednak wiara. Człowiek wierzący napełnia się życiem Bożym dzięki Najświętszej Eucharystii.

Bardzo serdecznie was witam w kolejną wakacyjną niedzielę. Czas płynie bardzo szybko i po tygodniu szaleństwa wakacyjnego znowu spotykamy się, jak przystało na chrześcijan, przy ołtarzu Pana Jezusa. Na spotkaniu dzisiejszym wspominamy Ducha Świętego, który przynosi nam siedem darów bardzo ważnych dla naszego życia. Dzięki ich działaniu w nas rodzą się konkretne owoce w naszym życiu, są to owoce dobra, piękna. Chcemy dzisiaj posłuchać św. Pawła, który wzywa nas do okazywania życzliwości naszym bliźnim. Pomoce: obraz Ducha Świętego; krzyż; Pismo Święte; przykazanie miłości wypisane na kartce.

Cóż za wielka łaska spotkała Piotra, Jakuba i Jana, w momencie, gdy mogli ujrzeć przemienionego Jezusa! Uczniowie musieli się nauczyć, że Jezus nie był dokładnie takim Mesjaszem, jakiego oczekiwali… Zamiast być Mesjaszem, który wyzwoli Palestynę spod rzymskiej dominacji, powiedział im, że będzie cierpiącym Chrystusem… Kryzys, który nastąpił między Wielkim Czwartkiem a Niedzielą Wielkanocną był na szczęście tymczasowy – podczas gdy Jan pozostał wierny od początku do końca, Piotr i Jakub potrzebowali chwili do nawrócenia… Być może również i my jesteśmy rozczarowani, że Piotr i Jakub nie rozumieli Jezusa; nie dochowali Mu wierności w czasie, gdy ich najbardziej potrzebował.

Eucharystia jest dziełem Trójcy Świętej. Eucharystia jest darem od Boga Ojca dla wspólnoty wiernych.

Naszym obowiązkiem jest dbać o życie duchowe tak samo jak o życie doczesne, codzienne. Jeśli nie będziemy karmić swojego ducha, wtedy grozi nam duchowa śmierć. Pismo Święte jest pokarmem dla spragnionej duszy. To pokarm, który przywróci nam duchową równowagę. Przyjmując Chrystusa w Komunii świętej, stajemy się żywymi monstrancjami. W ten sposób Bóg zamieszkuje we wnętrzu człowieka i umacnia go na drodze do wieczności. Jest jeszcze jeden pokarm duchowy, bez którego nie ma człowieka wierzącego. Jest nim osobista rozmowa z Bogiem, którą nazywamy modlitwą.