Mimo pokus ciągłej zmiany zepsutych rzeczy na nowe to największą wartość ma to, co trwałe. Wartość tego co trwałe odnosi się zarówno do rzeczy materialnych jak i do przestrzeni duchowej. Chęć osiągnięcia wspólnego celu jest silniejsza niż różnice, które dzielą. Reakcje na nieprawidłowości winny mieć źródło w trosce o dobro Kościoła.

Niezwykle przykre jest to, że wielu z nich przychodziło do Chrystusa nie po to, aby usłyszeć Dobrą Nowinę, ale by zyskać zdrowie dzięki cudotwórczej mocy Chrystusa. Chciejmy w odniesieniu do dzisiejszej Ewangelii odpowiedzieć sobie w sercu na pytania: czy poświęcasz swój czas i innym ludziom? Chciejmy otworzyć się na Jezusa Chrystusa, aby On swoją boską mocą przemienił nasze serce i otworzył na drugiego człowieka.

Jezus Chrystus uzdrawia w szabat człowieka z uschłą ręką. Bóg ma swe plany i zamierzenia, które niejednokrotnie nie zgadzają się z poglądami ludzkimi. Niekiedy trzeba z czegoś zrezygnować dla dobra innych. Umieć pełnić wolę Bożą.

Każdy człowiek ma prawo do godnego wypoczynku, a chrześcijanin do wolnej niedzieli. Różne przepisy religijne są cenne dlatego, że stosowanie się do nich przyczynia się do rozwoju człowieka. Szabat jest dla człowieka, a nie na odwrót. To cenna wskazówka z dzisiejszej Ewangelii. Jezus przywrócił pierwotne znaczenie szabatu. Szabat jest dla człowieka. Pamiętajmy o potrzebie i konieczności świętowania niedzieli.

Opis pewnej ulicy. Przed takim wyglądem przestrzega Chrystus. Szata zrobiona z łat – szpetny wygląd. Połatane życie: połatana miłość, połatana wiara, połatana moralność.

Sobota jest dniem poświęconym Maryi. Tak jest od wieków. Kościół nadał Jej wiele tytułów. Maryja nazywana jest często Matką Słowa Bożego i Służebnicą Pana. Słowo Boże w życiu każdego chrześcijanina powinno zajmować szczególne miejsce. Każde słowo ma moc. Dzisiaj sam Bóg zapewnia nas o tym, że Jego słowo jest żywe i skuteczne. Mało tego, jest ono ostrzejsze niż miecz obosieczny, tzn. przenika całego człowieka. Ewangelia pokazuje nam dzisiaj jak wielką siłę miało słowo Jezusa skierowane do Mateusza. Jezus powiedział do niego: „Pójdź za mną”, a Mateusz zostawił wszystko i poszedł. Pan Jezus mówił nie tylko dwa tysiące lat temu, ale swoje słowo kieruje do nas każdego dnia.

Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: Synu, odpuszczają się twoje grzechy. Jezus, uzdrawiając chorego, objawia się jako Bóg. Najpierw odpuszcza grzechy, a dopiero potem każe wstać sparaliżowanemu. Jezus Chrystus jest Bogiem. Chce wszystkich zbawić przez wiarę; zawsze idzie Mu najpierw o duszę, a potem o ciało.

Trąd należy do najstraszliwszych chorób świata. „Zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go” – czyniąc trędowatego zdrowym i czystym, Jezus pokazał, że jest obiecanym Mesjaszem, którego zadaniem było przywrócić człowiekowi rajską niewinność. Umiejmy dostrzec Chrystusa w naszym życiu.