Chrystus wzywa nas, abyśmy oddali Bogu wszystko, co posiadamy. Byśmy całkowicie zdali się na Jego wolę, bo wszystko w naszym życiu zależy od naszego Stwórcy. Wcale nie chodzi o to, aby porzucić swój dobytek i stać się żebrakiem żyjącym z jałmużny, ale o to, aby być wspaniałomyślnym wobec bliźnich. Niech każda ofiara kosztuje nas wiele, niech nie będzie pozbyciem się tego, co nam jedynie zbywa, co jest nieużyteczne. Módlmy się w czasie tej Eucharystii, aby nasze serca były wrażliwe na potrzeby innych i zdolne do ponoszenia ofiar.

Listopadowa liturgia koncentruje się wokół nadziei zmartwychwstania. Człowiek zdolnościami swojego rozumu próbuje pojąć tajemnicę zmartwychwstania. Ludzka miłość, choćby najpełniej altruistyczna, jest niepełna i niesie ze sobą ograniczenia. Po zmartwychwstaniu czeka człowieka absolutna wolność.

Jezus oczyszcza świątynię. Żąda prawdziwej czci dla Boga i całkowitego oddania. Co leży ostatecznie u podstaw naszego postępowania? Czy działamy głównie dla ludzkich korzyści, np. aby zasłużyć na pochwałę innych? Pan Jezus bardzo dobitnie w innym fragmencie Ewangelii nazywa tych, którym zależy tylko na „życiu na pokaz” grobami pobielanymi (por. Mt 23,27–28). Jezus kocha człowieka i zależy Mu na naszym zbawieniu. „Miłość jednak wymaga czasem słów twardych i zdecydowanych, bo miłe słówka często tylko ogłupiają i są wyrazem źle pojętej miłości”. Niech dzisiejsza Ewangelia będzie dla nas wezwaniem do rachunku sumienia.

Jezus przybył do Jerozolimy. Chciał tam razem z uczniami świętować Paschę. Niestety, było to Jego ostatnie święto na ziemi. Pascha to dni pełne emocji i różnych wydarzeń. Historia niewierności narodu izraelskiego spowodowała ból w sercu Jezusa. Jezus płacze z powodu zamkniętego serca wybranego miasta, ludu wybranego. Kiedy wejdą do Jerozolimy, pielgrzymi, którzy przychodzą z Jezusem, pozwolą się zarazić entuzjazmem i ogłoszą Go „Synem Dawida”. Bóg, który stał się człowiekiem, zapłakał nie tylko nad Jerozolimą, ale nad każdym z nas. Ten płacz, słowo Jezusa w drodze krzyżowej do kobiet jerozolimskich, jest najwspanialszym komentarzem do drugiego z błogosławieństw.

Ile razy zastanawialiśmy się, jak powstają wielkie majątki? Jedni rodzą się w bogatych rodzinach, inni wygrywają miliony na loterii lub dochodzą do fortuny ciężką pracą i talentem. Jedni z niczego budują wielkie fortuny, inni potrafią niewyobrażalne fortuny zniweczyć bezpowrotnie. To trochę tak, jak słudzy z dzisiejszej Ewangelii. Zauważmy, że to nie jest tak, że sługa źle zainwestował podarowany mu majątek i do stracił – on nie zrobił nic! Każdy człowiek w historii ludzkości jest uzdolniony do uwierzenia w Jezusa Chrystusa. Każdy otrzymał ten dar (minę). Sąd nad człowiekiem w momencie śmierci i podczas przyjścia Chrystusa na ziemię, będzie dotyczył odpowiedzi człowieka na ten dar wiary i inne dary otrzymane od Boga.

Celnicy w czasach Chrystusa uważani byli za zdrajców narodu. Pragnienie Zacheusza by ujrzeć Jezusa jest tak wielkie, że został on wynagrodzony. Im więcej spraw, które ograniczają, tym bardziej człowiek czuje się mały i przytłoczony. Chcąc wyrwać się z takiej sytuacji człowiek zaczyna błądzić po omacku i sądzić po pozorach. Jedynym ratunkiem jest wzniesienie się ponad to, co przytłacza. Wdrapanie się na drzewo pozwala nie tylko dostrzec to, co przed nami ale i cały horyzont. Nagrodą za poniesiony wysiłek jest pełnia łask od Najwyższego.

Jerycho symbolem oddalenia się od Boga. Ślepota Bartymeusza spycha go na margines życia społecznego. Chrystus spotyka się z ludzkim brakiem nadziei. Człowiek pozbawiony nadziei nie widzi możliwości odmiany. Zwątpienie rozciąga się również na Bożą obecność w ludzkim życiu. Ulituj się! – najprostsza modlitwa. Trwanie w Bożej obecności odmienia ludzkie życie. Bartymeusz przykładem wynagrodzonej wierności.

Modlitwa jest formą utrzymywania kontaktu z Panem Bogiem. Jeżeli ojciec ziemski ma tyle radości w dawaniu prezentów swoim dzieciom, to o ileż bardziej Ojciec nasz niebieski. Bóg zawsze wysłuchuje naszej modlitwy, choć nierzadko odpowiada po jakimś czasie.