Jest w nas silna tendencja do usprawiedliwiania własnych grzechów, błędów i słabości. Najprostsze jest zrzucenie winy na kogoś innego. Inna strategia jest też skuteczna: wystarczy wmówić wszystkim naokoło, że dana słabość nie jest czymś złym. Różne mechanizmy usprawiedliwiania siebie możemy znaleźć w opisie pierwszego grzechu w raju (nieposłuszeństwo jako wyraz wolności, zrzucanie winy na siebie nawzajem, kłamstwo, ukrywanie się przed odpowiedzialnością). Wyjściem z tej sytuacji jest przyznanie się do grzechu i winy.

Historia Syrofenicjanki proszącej Jezusa o pomoc w uwolnieniu jej córeczki od ducha nieczystego. Jest to kobieta spoza Narodu Wybranego. Jezus wydaje się być bardzo niegrzeczny wobec niej, bo przecież porównuje ją do psa! Kobieta tak bardzo kocha córkę, że jest gotowa na upokorzenie, aby uzyskać Boże błogosławieństwo. Czasem nam się wydaje, że Bóg jest nam przeciwny, tymczasem Bóg chce wydobyć z nas jak największą miłość.

Zdaniem niektórych małe dzieci potrafią wyczuć, czy dana osoba jest dobra, czy też zła. Dorośli tej umiejętności niestety nie posiadają, przez co piękno często mylą z atrakcyjnością. Nie wszystko złoto, co się świeci. Jezus wskazując nam, co czyni człowieka nieczystym, pokazuje jak powinniśmy dostrzegać piękno dobrego serca i spowodowaną grzechem jego martwotę.

Kaznodzieja, który nie kochał ludzi. Bóg potrzebuje naszej miłości. Jaka jest nasza pobożność?

Powód gromadzenia się ludzi przy Jezusie jest ciągle ten sam: liczą na to, że choćby otarcie się o szaty Jezusa, przywróci zdrowie ich chorych. Wzmianka o dotknięciu się szaty Jezusa przypomina niejedno wydarzenie ze starego Testamentu, lecz przede wszystkim kojarzy się z opisem uleczenia niewiasty cierpiącej na krwotok. Jezus i dziś pragnie uzdrowić każdego z nas. On pragnie, aby każdy z nas ze spotkania z Nim wychodził przemieniony.

Ludzie dziś czują się porzuceni, zagubieni, zdezorientowani. Wiele lęku rodzi w ludziach siejący na wielu płaszczyznach spustoszenie koronawirus. Wiele sytuacji powoduje, że człowiek czuje się pogubiony, bezradny, bezsilny. Niektórzy czują się porzuceni nawet przez samego Boga. Jezus wysłał swoich uczniów, aby czynili dobro wobec ludzi, aby nieśli im nie tylko Dobrą Nowinę, ale i konkretną łaskę Boga. To dzieło było i jest kontynuowane w Kościele.

Herod Antypas spotkał Herodiadę (żonę swojego brata Heroda III). Ich relacja początkowo była relacją cudzołożną, trzymaną w tajemnicy. Jan Chrzciciel, idąc śladami dawnych proroków, którzy nie wahali się wytykać nawet królom ich niemoralności i grzechów, stawił czoła Herodowi. Jan Chrzciciel był dokładnie taki, jak starożytni prorocy, którzy nie odnieśli żadnego spektakularnego sukcesu swoim przepowiadaniem prawdy. Prorocy nie byli powołani do odniesienia sukcesu; byli raczej wezwani do głoszenia Słowa Bożego bez względu na to, czy to Słowo jest mile widziane, czy też nie. Jezus chce nam dziś powiedzieć przez przykład proroków, a szczególnie Jana Chrzciciela, że to nie sukces jest miarą spełnienia; że czasem porażka w oczach ludzkich jest zwycięstwem u Boga!

Zarówno święci jak i błogosławieni, przykładem swojego życia proponują wejść w zażyłą relację z Bogiem i realizację Jego zbawczej misji, by osiągnąć zbawienie. Być przykładem dla innych jak zwyciężać zło poprzez przemianę swojego dotychczasowego życia. Chrystus proponuje, by w życiu zawsze stawiać na dobro i nim się posługiwać. Ubóstwo i pokora to ogromna siła i oręż w walce ze złym duchem.