Człowiek ciągle stawia Bogu pytania i jednocześnie nie rozumie odpowiedzi. Człowiek nie wyciąga wniosków z poszczególnych wydarzeń, jakie mają miejsce w jego życiu. Pytanie uczniów wskazuje na to, że oni także nie odczytali znaków Boga. Eliasz i Jan Chrzciciel są kluczowymi postaciami Adwentu.

Zachowywanie przykazań danych przez Boga powoduje, że jesteśmy bez grzechu, mamy szansę żyć w łasce uświęcającej i jesteśmy otwarci na Boże działanie. Izajasz, jeden z wielkich proroków Starego Testamentu, daje wyraźnie do zrozumienia Narodowi Wybranemu, że gdyby Izrael zachowywał przykazania Boże, nie zostałby odrzucony.

Izraelici oczekiwali przez wiele wieków na przyjście Mesjasza. Jan Chrzciciel głosił przyjście obiecanego Zbawiciela i dlatego Jezus nazywa go największym z narodzonych z niewiasty. Królestwo Boże, zapoczątkowane na ziemi przez Chrystusa, stało się całkowicie nową rzeczywistością. Wchodzą do niego ludzie, którzy dla tej nowej rzeczywistości gotowi są poświęcić wszystko.

Jezus zaprasza nas do tego, abyśmy „wzięli Jego jarzmo na siebie”. Przyjęcie owego „jarzma”, powoduje ukojenie duszy. Bóg chce nas prowadzić do siebie przez krzyż, czego dał dowód przez śmierć Jezusa Chrystusa. Nie broń się przed tym, co Bóg Ci proponuje! Może inna droga, ta którą sobie wymarzyłeś czy wymarzyłaś, nie wiedzie w kierunku nieba?

Pan czyniąc cud uzdrawiając chromego, udziela mu jeszcze większej łaski jaką jest wolność od grzechu. Pan ukazuje nam, że nasza fizyczna sprawność nie będzie pełną wolnością i nie da radości serca bez wolnego i czystego serca. Sakrament pokuty i pojednania to dar Pana Jezusa Zmartwychwstałego. Spowiedź jest przestrzenią walki z grzechem, jest nieustannym wchodzeniem na drogę pracy nad sobą.

Dla ucznia Chrystusa najważniejsze jest pełnić wolę Boga Ojca. Wzorem jest Jezus. Dlatego też uczeń Jezusa nie spocznie dopóki nie zrobi wszystkiego, co możliwe, aby jego bliźni zostali zbawieni. W jaki sposób trafić do niechrześcijan z Bożą nauką? Jedynym sposobem jest głoszenie Ewangelii i leczenie wszystkich chorób i słabości. Ewangelią jest Syn Boży Każdy z nas ma jakieś słabości i cierpi na różne choroby. Dlatego też każdy z nas potrzebuje uzdrowieńczej mocy płynącej z Ewangelii i Bożego leczenia. Nie wolno nam czekać, ale trzeba iść i głosić Ewangelię. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie.

Dzień wspomnienia św. biskupa Mikołaja jest dla nas motywem do działania na rzecz obdarowania bliźniego tym, co otrzymujemy od Boga: słowem, gestem, czynem, myślą. Według tradycji św. biskup Mikołaj był dobry dla ludzi. Święty działa nadal w ludzkich sercach. Pielęgnujemy jego dobroć i obdarzamy bliźnich (szczególnie dzieci) wszelkimi darami. Pierwszy piątek miesiąca jest okazją do tego, aby podziękować Chrystusowi za dar czystości duszy. Obdarowani łaską sakramentu pokuty i pojednania podzielimy się darem czystego serca. Wznosimy się ponad to, co przyziemne: zostawiamy za sobą wszelkie urazy, zniechęcenia, złości, żale… Pracujmy nad własnym wnętrzem, a nie wnętrzem bliźniego. Już tu, na ziemi, w jakiejś cząstce jednoczymy się z Bogiem. Sprawia to nasze dostojeństwo, nasza godność bycia chrześcijaninem – dar otrzymany na chrzcie. To zobowiązuje. Adwentowa liturgia potęguje tę radość. Dwaj uzdrowieni z dzisiejszej Ewangelii dostąpili nadzwyczajnej łaski – Chrystus przywrócił im wzrok. Stało się to tak prosto, tak zwyczajnie – według ich wiary.

Zaufanie to podstawowa wartość w życiu człowieka. Nawet jeśli ludzie nas zawodzą, Bóg nigdy nas nie zawiedzie.