Ostatnie dni roku liturgicznego niosą tematykę końca świata i sądu ostatecznego. Trzeba być zawsze gotowym na spotkanie Pana. Już od wniebowstąpienia Pana Jezusa Kościół żyje w czasach ostatecznych, z utęsknieniem oczekując powtórnego przyjścia Pana. Każdy dzień przybliża nas do tego wydarzenia.

Życie przeszłością lub ciekawość przyszłości nie jest uznawana za życiowy błąd, ale Chrystus kieruje nasze działania na teraźniejszość.

Gorzki jest smak niewoli – wolność smakuje słodko. Wolność nie jest dana raz na zawsze; trzeba się o nią troszczyć. Ojczyzna to zbiorowy obowiązek. Kto kocha Ojczyznę, odda dla niej swoje serce. Potrzeba codziennej modlitwy za Ojczyznę.

Pan Jezus pragnie leczyć nas z pragnienia uznania i zaszczytów za wypełnianie naszego powołania. Prawda wyzwala z fałszywego mniemania o sobie, pozwala dostrzec, że powołanie jest niczym nie zasłużonym darem. Jedynie w Bogu człowiek może odnaleźć pokój i zaspokoić pragnienia serca.

Jezus jest porywczy i gwałtowny. Żydzi uczynili ze świątyni jerozolimskiej targowisko i „giełdę finansową”. A przecież świątynia ma być „domem modlitwy”. Święty Paweł mówi, że my jesteśmy „świątynią Ducha Świętego”. Ile rzeczy „zaśmieca” nasze serce, jak wieloma rzeczami „handlujemy z Bogiem”! Bez zaangażowania, bez oczyszczenia nasze serce nie stanie się świątynią Ducha.

Rzeczy materialne jedynie pozornie gwarantują wyższą jakość życia. Człowiek nie może jednocześnie troszczyć się o rzeczy doczesne i wieczność. Pan Bóg nie wzywa człowieka do odrzucenia tego co materialne. Ważne, by zaspokajanie potrzeb materialnych nie przysłoniło człowiekowi Boga.

Postępek nieuczciwego rządcy jest dla nas nauczką. On starał się o ludzkie względy, oszukiwał pracodawcę. My zaś, jako synowie światła, winniśmy skutecznie poszukiwać dróg dojścia do nieba. Jest bardzo dużo różnic między ludźmi, ale nie można akceptować niesprawiedliwości. Nic dziwnego, że ludzie wciąż walczą o swoje. Wiara w Boga łączy ludzi ze sobą. Katolicy mają tę samą duchową tożsamość. Nie oceniamy skali i siły naszej wiary. Mierzymy ją jedynie za pomocą miłości. To jest tajemnicą każdego z nas, na ile kocha Boga i bliźniego. W przypowieści o nieuczciwym rządcy chodzi o wyciągnięcie odpowiednich wniosków. Rządca wpadł w sidła swojego cwaniactwa. Użył wszelkich sposobów, aby się przypodobać tym, od których potem był zależny. Otrzymaliśmy na nowo szatę łaski; dusza raduje się ze spotkania z Bogiem. Skoro tak, to może warto darować czyjeś przewinienia, przebaczyć złe słowa, więcej modlić się za prześladowców, nieprzyjaciół? Jesteśmy synami światłości i czynimy wszystko, aby Pan darował nam swe królestwo, choć nie zasłużyliśmy na nie.

W XX wieku Kościół przez objawienia św. Faustyny z nową siłą odkrył dobrą nowinę, że Bóg jest miłosierny. Potrzebujemy miłosierdzia Bożego. Wielu ludzi żyje dziś w grzechu, w rozpaczy i ciemności. Wielu ludzi poszukuje prawdziwej miłości, której świat dać nie może. Bóg bogaty w miłosierdzie jest pasterzem, który zostawia 99 owiec i idzie szukać tej jednej zagubionej.