U Żydów dzień zaczyna się i kończy o zmierzchu. Ostatnim i najważniejszym dniem tygodnia jest szabat. Siódmego dnia Bóg odpoczął po stworzeniu świata. Główne przepisy dotyczące szabatu były przedmiotem dyskusji zanotowanych w Talmudzie. Zbawiciel celowo dokonał cudownego uleczenia w dzień szabatu, aby pokazać, że prawo musi być ludzkie oblicze.

W szkole Jezusa będzie zawsze miejsce na współczucie i solidarność. W dzisiejszej Ewangelii dochodzi jeszcze wezwanie do przemiany serc. Prorocy nie mieli łatwego losu. Napominanie innych nie jest wdzięcznym zadaniem. Nazywanie grzechów po imieniu spotyka się z niewdzięcznością grzeszników. Módlmy się o wrażliwe serca, które potrafią współczuć z cierpiącymi, a jednocześnie porywać innych do nawrócenia.

Jesteśmy ekspertami w wielu sprawach, ale nie zawsze w sprawach Bożych. Jezus z Nazaretu ubolewa nad nieumiejętnością rozpoznawania znaków czasu. Patrzmy na wszystko, co się dzieje na świecie, w świetle Chrystusowej Ewangelii. Chrześcijanin ma być znakiem dla bliźnich, powinien też umieć odczytywać znaki czasu.

Wspominamy dzisiaj świętego papieża Jana Pawła II. Postać tak bliską sercu Polaków i ludzi na całym świecie. Św. Jan Paweł II – człowiek wiary. Wiara w sercu papieża Polaka dojrzewała i umacniała się w trudnym okresie naszej Ojczyzny. Nadzieja pokładana w Bogu przekładała się na nadzieję w dobro tętniące sercem człowieka. Jakże często dodawał nadziei słowem i modlitwą. Św. Jan Paweł II kochał człowieka. Ta miłość wyrażała się w słowach i czynach.

Pan Jezus zaprasza nas do czuwania – zaprasza nas do życia w stanie łaski uświęcającej, aby być gotowym stanąć z Nim twarzą w twarz w każdej chwili. Bajka o „Parobku, który mógł spać w czasie burzy”. Parobek jest dla nas wzorem do naśladowania.

Szczęśliwi będziemy wtedy, kiedy pozostaniemy wierni Chrystusowi i Jego Ewangelii. „Przypatrzcie się bracia, powołaniu Waszemu! Niewielu tam mędrców według oceny ludzkiej, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. Jednak w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością i uświęceniem, i odkupieniem”. Nieocenionym największym szczęściem będzie ostateczne spotkanie z Bogiem. Lecz aby tego doświadczyć, nie można trwać bezczynnie, lecz trzeba działać w świecie na służbę Bogu.

W dzisiejszej Ewangelii ktoś z tłumu zwraca się do Jezusa w zaskakujący sposób. Mężczyzna poniekąd rozkazuje Mistrzowi. Człowiek często odnosi się tak do Boga podczas modlitwy. Przedstawia swoje oczekiwania, życzenia, pretensje, nie wykazując przy tym nawet cienia pokory i szacunku. Zamożny człowiek chciał zabezpieczyć swą przyszłość, budując sobie wielkie spichlerze. Podobnie jest i dzisiaj. Wielu gromadzi pieniądze w bankach i opłaca różne ubezpieczenia. Takie myślenie może okazać się złudzeniem. Nawet największy majątek nie potrafi przedłużyć w nieskończoność ludzkiego życia. W naszym codziennym życiu powinniśmy skupić się na tym, co jest najważniejsze. Trzeba gromadzić sobie skarby przed Bogiem.

Jasne i konkretne wskazania. Patron dnia dzisiejszego. Konsekwencje wynikające z postawy człowieka. Przyjąć dosłownie. Wydać plon.