Liczni biografowie św. Stanisława Kostki podkreślają szczególnie jego życie modlitewne. W dzień i w nocy modlił się i rozmyślał o Panu Jezusie i Matce Najświętszej. Św. Stanisław Kostka, patron młodzieży polskiej, wcześnie osiągnął doskonałość i mimo młodego wieku wiele przeżył. Po czterech wiekach nadal pozostaje czytelnym i wyraźnym wzorem dla młodego pokolenia.

Ewangelia opowiada nam o przebaczeniu i miłości. Pan Jezus wykorzystuje posługę kobiety prowadzącej grzeszne życie, by pokazać współbiesiadnikom miarę Bożego przebaczenia. Otrzymujemy często Bożą łaskę, bo o nią prosimy, czas odnowić w sobie piękno sakramentu pokuty i pojednania. Każdy z nas jest wezwany do miłości i walki ze słabością.

Każdy człowiek ma określone plany i życiowe cele. „Mierz siły na zamiary” – to ważna dewiza życiowa. Ewangelia ukazuje postawę Żydów wobec Jana Chrzciciela i Jezusa Chrystusa. Była ona skutkiem niespełnionych wyobrażeń.

Ewangelia przypomina nam moment, w którym Jezus umierając na drzewie krzyża, powierza swoją Matkę umiłowanemu uczniowi. Golgota jest miejscem porodu – święty Jan, a także i my wszyscy otrzymujemy nowe życie nie z pożądliwości ciała, ani nie z woli męża, ale z woli Boga. Nowe życie pochodzi całkowicie od Jezusa Chrystusa, nowego Adama a nowa Ewą jest Maryja. Kiedy patrzymy na tę scenę zobaczmy nie tylko siebie w świętym Janie, ale także w Maryi. To ona współdziała z Jezusem w rodzeniu nowej ludzkości, występuje na Golgocie jako figura Kościoła – Matki.

Jezus w dzisiejszej Ewangelii mówi, że człowiek żyje tym, co znajduje się w jego sercu. Wielu ludzi zakłada jednak maski i udaje kogoś, kim tak naprawdę nie jest. Wielu ludzi próbuje pokazać się z lepszej strony, ukazując w ten sposób tylko pozory dobra, troski, odpowiedzialności czy innych pozytywnych cech. Pan Jezus podaje nam kryterium rozpoznawania, co jest dobre, a co złe. Możemy dokonać prawidłowej oceny tylko wtedy, gdy patrzymy na owoce ludzkich czynów, słów, zachowania. Chrystus w przypowieści uczy nas ostrożności w ocenianiu. Zawsze trzeba patrzeć na owoce, ponieważ szatan zrobi wszystko, aby nas zmylić. Pobudza nas do złych zamiarów i złych działań. Kiedy jednak pojawią się dobre owoce, pomyłka nie jest możliwa.

Łatwo nam przychodzi oceniać postawy i zachowania innych ludzi. Wyłapujemy ich słabości i potknięcia, zapominając o własnych. Jezus przestrzega nas przed obłudą, abyśmy nie stali się ślepcami prowadzącymi ślepców. Taka wspólna wędrówka, wcześniej czy później, skończy się w przepaści. Tylko, jeśli staniemy w prawdzie o sobie, będziemy mogli naprawdę pomóc człowiekowi, który schodzi na złą drogę.

Chrześcijaństwo z jednej strony spotyka się z ogromną wrogością świata, ale i z drugiej strony jest w nim coś, co przyciąga wielu do Chrystusa. Jezus zachęca nas do miłości nieprzyjaciół. Taka miłość jest szaleństwem. Nie jest łatwo dziś kochać naszych najbliższych, którzy są czasem dla nas „trudni”, a co dopiero nieprzyjaciół. Nie chodzi o emocje: pozytywne czy negatywne względem drugiej osoby, ale o postawę.

„Oto słowo Pańskie” – to Jezus przychodzi do nas w swoim słowie. Spojrzenie Jezusa i relacja osobowa. Dwa światy: ubóstwa i cierpienia oraz bogactwa i sytości. Jeśli we współczesnym świecie, również w chrześcijańskiej Polsce, jest tyle grzechów przemocy, dominacji, deprawacji – wobec dzieci, to niewątpliwie Bóg, który stał się Dzieckiem, jest wciąż odrzucany i krzyżowany w tych najmniejszych. Pokornego Boga przyjmują pokorni ludzie.