Bóg dał nam przykazania, które nie ograniczają naszej wolności, ale ukazują kierunek właściwego życia prowadzącego na spotkanie z Panem Bogiem. Odrzucając Jego przykazania, dobrowolnie pogrążamy się w niewoli zła, które może nas doprowadzić do utraty życia wiecznego. W dzisiejszej Ewangelii Jezus upomina się o Boże prawo i przypomina, że starotestamentalne nakazy dane na Górze Synaj są nadal obowiązujące. Ja jestem Pan, Bóg twój (Wj 20,2) – słowa te wypowiada dziś również do nas. Bóg chce, byśmy pamiętali o Jego przykazaniach i kierowali się nimi w codziennym życiu.

Nasze życie jest drogą do nieba, do domu Ojca. Bóg, troszcząc się o nas, postawił na tej drodze znaki, czyli Boże przykazania. Przykazania dane są nam z miłości. Przykazania to wołanie Pana Boga w stronę człowieka: Zobacz, jak cię kocham… Przykazania mogą być zagłuszone przez grzech Wielki Post jest nam dany, byśmy uporządkowali nasze wnętrze. Chrześcijanin nie może być podobny do bankiera, kupca, handlarza. Dam Ci Boże coś za coś… W trakcie homilii potrzebne będą dwie tablice z przykazaniami Bożymi.

Wielki Post jest czasem czterdziestodniowej pokuty, wyrzeczeń i walki ze złym duchem. Bóg nie szuka cierpienia dla człowieka. Cierpienie nigdy nie jest celem samym w sobie. Każde wyrzeczenie i umartwienie, które są niewątpliwie związane z wysiłkiem, mają swój cel i sens. Niekiedy zniechęcamy się i zaczynamy powątpiewać, czy próba pokonania własnej słabości ma sens. Dzieje się tak, ponieważ nie potrafimy dostrzec celu naszych zmagań i chyba za bardzo liczymy na własne siły. Wiara Abrahama została poddana wielkiej próbie, którą Abraham, dzięki całkowitemu zawierzeniu Bogu, przeszedł zwycięsko. Umartwienia i wyrzeczenia trzeba widzieć w perpektywie wiary i w całkowitym zawierzeniu Bogu. Wielki Post ukazuje prawdę o kruchości i przemijalności naszego życia oraz prawdę o naszym grzechu i słabościach.

Alpinizm, wspinaczka wysokogórska czy też zwykła turystyczna przygoda są tak pociągające, bo wymagają wysiłku. Kształtują naszą postawę, charakter. Góry uczą wspinaczki – nie tylko w sensie dosłownym, ale również jako przezwyciężania samego siebie. Uczą wolności. Jezus zabiera uczniów na górę Tabor, by tam się wobec nich przemienić. Żeby doświadczyć tego cudu, uczniowie musieli włożyć dużo wysiłku, musieli też oderwać się od swojej codzienności. Trzeba wysiłku, by oderwać się od swojej codzienności i spojrzeć z góry, aby zobaczyć więcej.

Góry stały się miejscem wielu ważnych wydarzeń historii zbawienia. Czym była biel, a może światło czy promieniowanie, które wychodziło z Jezusa? Światło jest w Biblii symbolem mądrości, dobrej drogi życia, a nawet samego Boga. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie. Chrześcijanin świeci światłem Bożym. Czasem nie trzeba dużo, aby być takim światełkiem dla ludzi. Pan Jezus zostawił w naszych rękach i w naszym sercu moc czynienia świata odrobinę lepszym. Trzeba tylko nauczyć się używać tej mocy. W trakcie homilii można dla zilustrowania opowiadania wykorzystać papierowe zabawki, zwierzątka i kwiaty (origami).

Wielki Post – czas opowiedzieć się po stronie Boga. Kusiciel i jego pokrętna motywacja religijna. Św. Jan Paweł II wielokrotnie przypominał, że żadna religia nie może być usprawiedliwieniem dla zła, terroru i wojny. Prawdziwa i jedyna święta wojna toczy się w duszy ludzkiej, gdzie nieustannie walczymy o zwycięstwo prawdy, dobra i miłości. Pokusa – miłe złego początki. Gdy kuszona Ewa (a w zasadzie już skuszona) spojrzała na zakazany owoc tak, jak chciał kusiciel, została zaślepiona jego wizją szczęścia i dobra: Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy (Rdz 3,6). W tym jednym doświadczeniu kryje się: dobro, rozkosz i wiedza. Ale pojęcia te zostały oderwane od źródła prawdy jakim jest Bóg. Szatan – krętacz gardzący człowiekiem. Pokora Jezusa i zwycięstwo Zbawiciela na krzyżu.

W Środę Popielcową Kościół przypomina bolesną prawdę o naszym życiu: Prochem jesteś i w proch się obrócisz (Rdz 3,19). Okres Wielkiego Postu ma nas pobudzić do podjęcia drogi osobistej odnowy nawrócenia. Ten czas uświadamia nam także konieczność walki z szatanem, który jest źródłem wszelkiego zła. Słowo Boże czyni nas świadkami dialogu diabła z Jezusem. Jezus nie negocjuje z szatanem. Jest bezkompromisowy. Szatan jest upadłym duchem, który odwracając się od Boga, stał się przeciwnikiem zarówno Boga jak i człowieka. Tylko w jedności z Chrystusem możemy pokonać szatana i jego pokusy. Jezus przypomina nam dzisiaj, że jesteśmy uczestnikami przymierza, które Bóg zawarł z nami w sakramencie chrztu.

Jak podaje św. Marek Ewangelista, Jezus wiedziony przez Ducha udał się na pustynię zaraz po chrzcie w Jordanie a przed podjęciem swojej działalności w Galilei. Ewangelia opisuje pobyt Jezusa na pustyni, wspominając o zwierzętach – jest to nawiązanie do stworzenia i życia w raju. W tekście wspomniani są również aniołowie i szatan. Każdy miał swoją rolę do spełnienia. Aniołowie usługiwali Jezusowi. Na czym polegało usługiwanie? Posługa aniołów miała prawdopodobnie charakter duchowy i modlitewny. Wspierali Jezusa w Jego decyzji o zbawieniu świata przez krzyż. Ludzie ochrzczeni współuczestniczą w ofierze Chrystusa, ofiarują Mu swoje wyrzeczenia i modlitwy. Wykonując trudne wielkopostne uczynki, służymy Jezusowi tak, jak aniołowie na pustyni. W trakcie homilii potrzebne będą kartki formatu A4 dla każdego dziecka obecnego na Mszy św. Na kartce należy wydrukować słowa: modlitwa, post, ofiara, dobry uczynek, odwiedziny, pomoc, spowiedź, uśmiech, przebaczenie, zgoda, pokój.