Bóg, stwarzając świat i człowieka, uczynił je dobrymi. Grzech pierworodny pozbawił człowieka podobieństwa do Boga. Bóg wprowadził plan ratunkowy w historię świata. Historia zbawienia nie zakończyła się wraz z przyjściem Jezusa. I dziś każdy z nas uczestniczy w historii zbawienia.

Niewłaściwe rozumienie wolności sprawia, że z pewnym dystansem podchodzimy do przykazań Bożych i kościelnych. Boże przykazania są mądrością i największym darem, jaki posiadał Naród Wybrany. Chrystus przyszedł, aby wypełnić Boże Prawo. Przyjęcie nauki Jezusa otwiera przed człowiekiem rzeczywistość królestwa Bożego.

Siedem oznacza pełnię i odwołuje się do boskiej rzeczywistości. Chrystus liczbę siedem i jej wielokrotność łączy z przebaczeniem. Pełnia przebaczenia wyraża się w autentycznym pragnieniu szczęścia. Każdy człowiek prędzej czy później doświadczy w swoim życiu cierpienia. Przebaczenie rodzi zgodę serca na darowanie winy oprawcy. Poprzez przebaczenie krzywda zostaje definitywnie zakończona. Bardzo często człowiek powinien przebaczyć sam sobie. W procesie przebaczenia człowiek nigdy nie jest pozostawiony sam sobie. Najpełniej przebaczenie objawia się w Jezusie Chrystusie.

We wrześniu 2013 r. na placu św. Piotra papież Franciszek wraz z tysiącami wiernych modlił się o pokój w Syrii i na całym świecie. Informacje o modlących się wspólnotach różnych religii obiegły świat. Syryjski wódz Naaman doświadczył zbawczej interwencji Boga. Bogu nie są potrzebne tysiące talentów srebra. Bóg patrzy na pokorę i wdzięczność ludzkiego serca.

Postawa nawrócenia powinna być w każdym człowieku. Bóg nas kocha i chce przebaczać nam grzechy. W Wielkim Poście powracamy do Boga.

Otrzymaliśmy od Boga w dzierżawie dar naszego życia. W każdego z nas Bóg zainwestował ogromny kapitał. Często nie przynosimy plonów, czyli nie rozwijamy naszych talentów. Pycha sprawia, że przypisujemy sobie prawo do owoców. Sobie przypisujemy zdolności i osiągnięcia i to wszystko, do czego w życiu doszliśmy. Pycha powoduje, że Bóg nie jest nam potrzebny. Prawdziwe i trwałe szczęście jest tylko w Bogu, który dał nam życie i chce, abyśmy z niego korzystali i przynosili dobre owoce.

Bogaty Łazarz i biedny bogacz. Posłuszeństwo słowu Bożemu jest drogą do nieba. Żywa wiara – tęsknota za domem Ojca.

Bezpośredniość w postawie matki. Prośba o uprzywilejowane miejsce wynika z troski matki o los synów. Ewangelia nie potępia zachowania matki i jej synów. Największe szczęście może dać obecność bezpośrednio przy Jezusie. Trwanie przy Jezusie to trudna i wymagająca droga. O uprzywilejowanych miejscach decyduje Bóg Ojciec. Zajęcie miejsca przy boku Jezusa wymaga wyzbycia się egoistycznych pobudek i gotowości do przyjęcia wszelkich konsekwencji.