Apostołowie słysząc swojego Mistrza, który mówi o tym, że musi odejść, byli przerażeni, że zostaną sami. Jezus pragnie uspokoić swoich przyjaciół: „Nie zostawię was sierotami” (J 14,18). Historia „Domów Pokoju” to praktyczna realizacja Przykazania Miłości, jakie zostawił nam – chrześcijanom XXI wieku – nasz Pan. Musimy nieść Dobrą Nowinę całemu światu, a zwłaszcza tym najbardziej potrzebującym – dzieciom, młodzieży i dorosłym, którzy stracili nadzieję na lepsze jutro! Jako chrześcijanie jesteśmy przedłużeniem dłoni Chrystusa – tych dłoni, które błogosławiły, uzdrawiały, rozdawały chleb…

Pierwsze czytanie wspomina Apostoła Filipa. Słyszymy o jego sukcesach apostolskich. Moc Słowa Bożego jest niezwykła, nie tylko tłumy słuchają Słowa ale ma ono również ogromną moc: wypędza szatana, cierpiący na różne choroby odzyskują zdrowie. Jesteśmy wezwani też do głoszenia Ewangelii. Mamy mówić o Chrystusie i Jego zbawczym posłannictwie, o Jego drodze przemierzonej na ziemi dla naszego zbawienia. Nie możemy się tego wstydzić, nie możemy zdezerterować. Dla patrzących na nas mamy być świadkami Chrystusa. W szkole, na uczelni, w parku i kinie, na prywatce i pośród swoich w domu rodzinnym. To są miejsca naszego świadectwa. Wspólnoty, które maja prawo do naszego życia wiarą.

W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus mówi do uczniów: „nie zostawię was sierotami”. Sierota to osoba, która nie ma rodziców. Czasem w życiu jest, że kiedy dziecko jest małe umierają jego rodzice, albo giną w jakimś wypadku samochodowym. Wtedy o takim dziecku mówimy sierota. Można mieć rodziców i również czuć się jak sierota. Dlatego tak ważne, abyśmy mieli w swoich domach czas dla siebie. Zawsze rodziców można poprosić, aby nam sprawdzili zadanie domowe, albo zabrali nas na jakąś wycieczkę po lekcjach. Ważne, aby z nimi rozmawiać. Nie zapominajmy też o Panu Jezusie. Nie zostawiajmy Go samego w kościele. Odwiedzajmy Go w niedziele, przychodząc na Mszę św. Pomoce: Zdjęcie sieroty, Zdjęcie rodziny.

Mowa pożegnalna. Dialog Chrystusa z uczniami. Wyznaczenie zadania. Konieczne bezwzględne zaufanie. Nasze świadectwo.

Co to jest prawda? To pytanie kryło się już w dialogu pierwszego człowieka z szatanem. Co to jest prawda, pyta Piłat Chrystusa. Co jest prawda pyta każde dziecko a po nim młodzi i starsi. Co to jest życie? Jaki jest jego cel i sens, istota i pochodzenie. Każdy z nas żyje, kocha życie i chce żyć, choć czasem mówimy, że mamy dość życia. Jaka powinna być droga naszego życia? Czy ona ma być mierzona tylko miejscem mojego życia, czy czymś więcej? Wokół tych trzech pytań jakże podstawowych obracają się inne sprawy naszego życia z jego doczesnością, ale też w perspektywie wieczności.

Każda niedziela jest pamiątką dnia Zmartwychwstania Pana Jezusa. Dlatego w każdy świąteczny dzień gromadzimy się wokół ołtarza, by słuchać Słowa Bożego i przyjąć Komunię Świętą. Diakoni zostali pierwotnie ustanowieni dla dzieł miłosierdzia. Byli jego rycerzami. Ich zadaniem było pomaganie wszystkim, którzy pomocy potrzebowali. Rozdzielali pomiędzy ubogich dobra, które przynosili wierni. Byli odpowiedzialni za czyny miłosierdzia. Każdy z nas przecież zanosi do Pana Boga modlitwy, dorośli składają dary ofiarne – materialne, chorzy zaś Panu Bogu składają w ofierze swoje cierpienia i bóle. To wszystko składane na ołtarzu, Pan Bóg przyjmuje jako miłą ofiarę. Pan Jezus nazywa siebie dzisiaj drogą, prawdą i życiem. Odkrywamy to uczestnicząc w katechezie, i przystępując do sakramentów. Pomoce: Zdjęcia ubioru diakona. Wypisane imiona pierwszych 7 diakonów. Chrzcielnica. Obrazy: drogi, ust, studni.

Św. Stanisław ze Szczepanowa, biskup krakowski żył dosyć dawno, bo w latach 1030–1079. Zginął śmiercią męczeńską w czasie sprawowania Eucharystii, którą celebrował 11 kwietnia 1079 roku, w krakowskim kościele na Skałce. Papież Pius XII, św. Jan Paweł II i kard, Józef Glemp o św. Stanisławie Szczepanowskim. Trzy legendy o patronie dnia dzisiejszego świadczące o jego kulcie i popularności w prostym ludzie, którego praw i wolności bronił. Św. Jan Paweł II nazwał św. Stanisława „patronem chrześcijańskiego ładu moralnego”.

Chrystus nazywa siebie Pasterzem, który zna swoje owce po imieniu, który je prowadzi i strzeże, który broni je i poświęca się za nie. Chrystus Drogie dzieci zna Was po imieniu tak jak zna waszych Rodziców, Rodziny, gości, przyjaciół – tak jak zna nas wszystkich i to On was drogie dzieci… Jesteśmy wszyscy dzięki Duchowi Świętemu Jego owczarnią i można dziś drogie dzieci wam jak też wszystkim tu zgromadzonym postawić i takie pytanie jakimi jesteśmy ludźmi w tej owczarni Chrystusa Jakimi chcemy być? Chrystus Pan, Dobry Pasterz dziś, zdaje się wołać ku nam wszystkim: Jesteś mi potrzebny… potrzebuję twoich rąk, by obdzielać innych swym błogosławieństwem.