Słowo „niedziela” ma różną etymologię w językach europejskich. W języku polskim (podobnie jak w czeskim) akcentuje się świętowanie jako powstrzymanie się od pracy – „nie działaj”. Łacina (oficjalny język Kościoła Rzymskokatolickiego) nazywa niedzielę Dies Domini – „dniem Pańskim”. Język angielski (Sunday) i niemiecki (Sonntag) nawiązują do rzymskiej nazwy Dies Solis – „dzień Słońca”. Rosyjski natomiast dotyka samej istoty rzeczy: Woskriesienije, czyli Zmartwychwstanie. Niedziela chrześcijańska – dzień światła i soli. Wiara płynie ze słuchania i posłuszeństwa. Przykład Noego – wierność słowu. Czy słowo Boże jest moją nadzieją? Czy wierzę, że to sam Bóg mówi do mnie w liturgii słowa i w osobistej lekturze?

Bycie „solą ziemi” oznacza zobowiązanie chrześcijan do określonego sposobu postępowania, od którego nie można odstąpić. Biblia jest księgą używającą wielu porównań. Porównanie ludzi do soli można łatwiej wytłumaczyć, korzystając z porównań do innych przedmiotów ludzkiego życia, np. do cukru. Nie możemy przesłodzić życia, nie możemy się rozpieszczać, jak dziecko, które jadłoby ciągle samą czekoladę i cukierki. Pan Jezus prosi nas, swoich uczniów, abyśmy pilnowali smaku życia, sensu istnienia. Ewangelia zadaje nam pytanie: czy chcemy naprawdę pójść za Jezusem? W trakcie Mszy św. można przeprowadzić konkurs z torebką cukru ukrytą w kartonowym pudełku.

Ewangeliczna scena w świątyni jerozolimskiej jest pełna znaczeń. Liturgia Kościoła w ciągu wieków kierowała uwagę na różne postacie w niej występujące. Raz wydobywała z cienia przedstawicieli Starego Testamentu, Symeona i Annę, innym razem oświetlała osobę Maryi, kiedy indziej ukazywała na pierwszym planie Dzieciątko. Pisane świadectwa z V w. mówią nam, że chrześcijanie na Wschodzie celebrowali spotkanie Jezusa z przedstawicielami Jego Narodu. Symeon i Anna byli symbolami tych wszystkich członków narodu żydowskiego, którzy przyjęli Jezusa jako Mesjasza.

Błogosławieństwa Jezusa stanowią jeden z najczęściej komentowanych, ale i jeden z najtrudniejszych elementów Jego Dobrej Nowiny. Jezus jest tu nowym Mojżeszem, który nowemu Ludowi nadaje nowe Prawo. W odróżnieniu od Starego Przymierza nie zostaje ono wyryte na kamiennych tablicach i nie towarzyszą mu grzmoty i błyskawice. Jezus, który ustanawia zasady królestwa Bożego, sam jest najpełniejszym ich wypełnieniem. Chrześcijanin naśladujący swojego Mistrza jest na drodze do szczęścia. Jest to szczęście inne od tego, które proponuje świat doczesny. Błogosławieństwa jako drogowskazy szczęścia („tajemnice szczęścia”) zdają się być nielogiczne. Ich logika jest jednak logiką Jezusa i Jego Ewangelii: Myśli moje nie są myślami waszymi…

W życiu doczesnym każdy człowiek powinien przede wszystkim szukać Pana i Stwórcy. Poszukiwanie Boga oznacza życie zgodne z cnotą sprawiedliwości i pozostałymi cnotami kardynalnymi. By żyć sprawiedliwie, trzeba każdego dnia postępować roztropnie. Każda decyzja człowieka, ważna czy mniej ważna, powinna być przede wszystkim dobrze przemyślana. Konieczna jest świadomość odpowiedzialności przed Bogiem i ludźmi za swoje czyny, dobre i złe. Jeśli nie działamy sprawiedliwie, to krzywdzimy innych ludzi albo ich na różny sposób oszukujemy.

Błogosławieństwa są nam podarowane przez Boga na drogę do nieba. Błogosławieństwa pełnią rolę podobną do znaków w ruchu drogowym. Nie zawsze mamy ochotę ich przestrzegać, ale wiemy, że dzięki nim nasza droga jest bezpieczna i dotrzemy do celu. Błogosławieństwa Jezusa porównywane są do Dziesięciu Przykazań. W przykazaniach więcej było zakazów, w błogosławieństwach więcej jest zachęty. Trudno jest nam zapamiętać wszystkie błogosławieństwa, ale tak naprawdę nie chodzi o nauczenie się ich na pamięć, tylko o wyrobienie w sobie pewnej postawy – postawy dobrego chrześcijanina. Każde błogosławieństwo można skojarzyć ze znakiem drogowym i w ten sposób znaleźć metodę na ich przypominanie sobie w codziennym życiu. Należy przygotować osiem znaków drogowych (opis znaków w homilii). Można obok prawdziwych znaków narysować także swoje, skonstruowane na podobieństwo błogosławieństw.

Kategoria powołania jest jedną z idei przewodnich Biblii. Biblia opowiada o powołaniu pojedynczych ludzi (Abraham, Mojżesz, Izajasz) i całego narodu. Podobnie jak rabini w czasach Jezusa, również sam Jezus miał swoich uczniów. Podczas jednak, gdy rabini przyjmowali zgłaszających się do nich kandydatów, Jezus sam wybierał swoich uczniów. Świadczą o tym zgodnie Ewangeliści.
Wszyscy zaproszeni i powołani przez Jezusa bez wahania i bez cienia wątpliwości poszli za Jezusem. Los tych powołanych będzie od tej pory głęboko związany z losem Jezusa. Głos Jezusa musiał być szczególny, bo powołani zostawili swoje domy, rodziny, pracę, cały dotychczasowy styl życia i udali się za Jezusem, by Mu towarzyszyć i wspierać w Jego działalności.

Szkolna historyjka ilustruje doskonale znaną łacińską maksymę sic transit gloria mundi (tak przemija chwała tego świata). Zmieniają się czasy – zmieniają się znane osoby. Jezus – Ktoś, kogo urodzenie zapoczątkowało nową erę: erę chrześcijańską. Minęło ponad dwa tysiące lat, a On wciąż jest Kimś ważnym, dla Niego ludzie poświęcają życie. Trudno sobie wyobrazić, by ktoś dziś w Polsce nie słyszał w ogóle o Jezusie.