We współczesnych czasach tak wiele mówi się o szczęściu, które można znaleźć tu, na ziemi, natomiast pomija się milczeniem i próbuje się ukrywać na różne sposoby rzeczywistość śmierci. Jezus, do którego przyszli uczeni saduceusze i przedstawili mu skomplikowany kazus pewnej kobiety, która miała kilku mężczyzn, wskazuje na przemijalność ludzkiego życia oraz mówi o zmartwychwstaniu. Chrystus zmartwychwstał i przez to pokonał największego wroga człowieka, czyli śmierć. Wydarzenie zmartwychwstania nieustannie trwa, bo jak powie Jezus: Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych (Łk 20,38). Każda niedziela jest pamiątką dnia zmartwychwstania, odnawia i uobecnia dla nas wszystkich to wydarzenie.

Każda niedziela jest małą Wielkanocą. Zmartwychwstanie jest fundamentem naszej wiary. Poglądy saduceuszów nie są zbyt odległe od mentalności współczesnego człowieka. Byli to kapłani, którzy opierali się na spisanym Pięcioksięgu, a odrzucali tradycję ustną. Zaprzeczali zmartwychwstaniu ciał i nie rozwijali koncepcji mesjańskiej. Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych (Łk 20,38). Modlitwa za zmarłych – świadectwo nadziei chrześcijańskiej.

Czasy Machabeuszy to okres prześladowań religijnych. Czy władcy mają prawo narzucać swoim poddanym jakąś religię czy wierzenia, czy mogą zmuszać do wyboru wiary albo kultury? Bracia męczennicy machabejscy dają świadectwo wiary w niebo i w życie wieczne. Wyrazu „niebo” używamy w różnym znaczeniu. Czym ono jest naprawdę? O istnieniu nieba i życia wiecznego zapewnia sam Jezus Chrystus. Ludzkie wyobrażenia nieba zbyt często skrojone są na miarę naszych marzeń o wygodnym, egoistycznym życiu. Czy stać nas jeszcze na poświęcanie się dla nieba, dla Boga lub dla drugiego człowieka? Przed Mszą św. można przygotować imitacje banknotów o wielkim nominale

We wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych, zwane w polskiej tradycji także Dniem Zadusznym myśl nasza kieruje się ku niebu, gdzie są wszyscy święci, ale i nasi drodzy zmarli, którzy nas uprzedzili w ziemskim pielgrzymowaniu do ojczyzny niebieskiej. Śmierć może nadejść niespodziewanie jak złodziej. Wprawdzie psalmista mówi, że miarą naszego życia jest lat siedemdziesiąt albo osiemdziesiąt, gdy mocni jesteśmy, ale czasami nawet kilkuletnie dziecko jest wezwane przez Pana po imieniu i musi opuścić ziemski padół. A po śmierci jest sąd – niebo albo piekło (nie dotyczy to zmarłych dzieci). Głęboko wierzymy w obcowanie świętych i ciała zmartwychwstanie, w życie po życiu. Zapowiada je Księga Proroka Daniela, a zaświadcza o tym Apostoł Narodów. Wierzymy, że sam Chrystus Pan przyjmie nas kiedyś do siebie, bo sam to obiecał, a jest Panem życia i śmierci. Potwierdza to w dzisiejszej perykopie ewangelicznej, wskrzeszając swojego przyjaciela Łazarza, brata Marii i Marty. Gdy przyjdzie nasza chwila pożegnania się z tym światem, oby każdy z nas mógł powiedzieć za św. Pawłem: W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który w owym dniu odda mi Pan, sprawiedliwy Sędzia (2 Tm 4,7–8). Gdy będziemy mogli tak o sobie powiedzieć, osiągniemy cel naszej wiary – niebo.

„Drodzy bracia i siostry w Chrystusie” – te słowa pozdrowienia nabierają szczególnego znaczenia w uroczystość Wszystkich Świętych. Ta uroczystość uświadamia nam bowiem, że w świetle wiary jesteśmy rzeczywiście braćmi i siostrami w Chrystusie. Bez Bożej miłości, która dotyka serca każdego człowieka, ludzkość zamieniłaby się w stado walczących ze sobą wilków. Świadomość, że przynależymy do jednej rodziny Bożej nie wynika tylko z tego, że mamy tę samą ludzką naturę. Dla uczniów Chrystusa to przekonanie wynika nie tylko z faktu, że zostaliśmy stworzeni przez jedynego Boga Stwórcę. Chrześcijanie mówią więcej: jesteśmy „braćmi i siostrami w Chrystusie”.

Dzisiejszy człowiek stawia sobie ograniczone pytania. Jego horyzont zamyka się w świecie widzialnym i dotykalnym. Pytania o to, kim naprawdę jest człowiek, po co żyje i dokąd zmierza – nie pojawiają się na pierwszych stronach gazet. Dzisiejsza ewangeliczna opowieść o Zacheuszu jest zachętą do uważnego spojrzenia na nasze życie. Zacheusz, człowiek o niewielkim wzroście, wspina się na sykomorę, aby poszerzyć swój horyzont patrzenia. Może jak Zacheusz powinniśmy pozbyć się krępującego nas wstydu i wspiąć się na sykomorę? Może jak on powinniśmy wydobyć się z dusznego kantorku i zobaczyć, ile szczęścia daje bezinteresowne spotkanie i dzielenie się dobrem z drugim człowiekiem?

Być może Zacheusz zdobył majątek bez oszukiwania. Ale nawet jeśli by tak było, to i tak przynależność do tej grupy zawodowej sprawiała, że uważano go za człowieka niegodnego podania ręki. Czy w takiej sytuacji można być szczęśliwym i zadowolonym z życia? Co sprawiło, że Zacheusz postanowił zobaczyć Jezusa? Czy była to tylko zwykła ciekawość? Wydaje nam się, że Zacheusz szuka spotkania z Jezusem, a okazuje się, że tak naprawdę to Jezus szuka Zacheusza. W Jerychu widzimy więc Jezusa jako dobrego Pasterza.

Jakie motywy kierowały Zacheuszem? Czy przewidział rozwój wypadków? Pozornie wydaje się, że głównym motywem działania Zacheusza była zwykła, ludzka ciekawość, chęć ujrzenia sławnej osoby. W duszy Zacheusza działo się także coś tajemniczego: przemiana, która doprowadziła do próby podjęcia nowego życia. Zacheusz zapłacił wysoką cenę za przyjęcie Jezusa w swoim domu. Był jednak szczęśliwy, gdyż odnalazł właściwą drogę życia. Jezus przyjmuje jego ofiarę, ale nie przyjmuje jej dla siebie. Przyjmuje ją dla ludzi ubogich i – paradoksalnie – dla samego Zacheusza, który ma szansę uzdrowić swoje życie. Nasze pieniądze mogą posłużyć do naszego zbawienia. W trakcie homilii potrzebny będzie przedmiot symbolizujący drzewo, na które wspiął się Zacheusz. Można wykorzystać drabinę, stół, ławkę itp.