Szatan bardzo często posługuje się logiką, aby uwiarygodnić swoje kłamstwa. Faryzeusze mieli pretensje do Jezusa i jego uczniów, że ci łuskali kłosy w szabat, choć zabrania tego Prawo. Przedkładali dosłownie rozumiane Prawo nad dobro człowieka. W naszej codzienności często jesteśmy „służbistami”, którzy dążą po trupach do wyznaczonego celu. Najważniejszym prawem, największym przykazaniem jest przykazanie miłości Boga i bliźniego. Nie wolno nam o tym zapominać, że prawo przede wszystkim ma służyć człowiekowi, jego dobru.

Nowe spojrzenie na zmienioną formułę przykazania kościelnego (patrz Cytaty). W jej świetle spoglądamy głębiej na sens piątkowego postu. Zwracamy uwagę na to, że jesteśmy przez Chrystusa zaproszeni na Ucztę Eucharystyczną. Przybywamy na nią odnowieni przez chrzest, napełnieni źródłem żywej wody. Kwestia postu zawsze intryguje ludzi – jedni uważają post za coś cennego w ich życiu ze względu na miłość do Chrystusa, drudzy za ciężar, który nakłada na nich obowiązująca religia; są i tacy, którzy uwolnili się od jednego i drugiego. Post może być postrzegany jako coś, co można ominąć. Post jest bardzo często elementem określonego stylu życia nierzadko lansowanego w mas mediach – ale w tym wypadku nie ma żadnych odniesień do cierpienia Chrystusa.

Św. Piotr po nieudanym nocnym połowie usłyszał słowa Jezusa: "Wypłyń na głębię i zarzuć sieci" (Łk 5,4). Zaufanie Jezusowi się opłaciło, gdyż rybacy złowili mnóstwo ryb. Piotr odkrył, że słowo Jezusa ma moc i uznał prawdę o sobie i swoim człowieczeństwie. Nie czuł się godny, aby być blisko Jezusa. Jezus jednak włącza go w poczet swoich uczniów. Jezus oczekuje z naszej strony na otwartość serca i zaufanie.

Dzięki naukom przyrodniczym wiemy, że w przyrodzie istnieją przyczyny i skutki. Jak połączyć z tym naukowym obrazem świata naszą wiarę, że Bóg może w cudowny i nadzwyczajny sposób przywrócić nam zdrowie? Uzdrowienia, których dokonywał (i dokonuje) Jezus, były (i są) dziełami Boga. Jezus odnawia nasze życie, byśmy niewzruszenie ufali Jego miłości i Opatrzności, która nigdy nas nie opuszcza.

Zbawiciel głosił Dobrą Nowinę z wielką mocą, której nie są w stanie oprzeć się nawet nieczyste duchy. Patron dnia dzisiejszego, papież św. Grzegorz Wielki, swoją mądrością przyciągał do Kościoła rzesze ludzi.

Chrystus w synagodze czyta księgę prorocką, a Jego interpretacja powoduje oburzenie Żydów. Słowa skierowane bezpośrednio do słuchaczy wywołują ich agresję, bo burzą rutynę i wymagają zawierzenia. Często na Mszy św. reagujemy podobnie do słuchaczy zebranych w synagodze.

Pan wynagradza wiernych i gorliwych pracowników oraz karze zgnuśniałego sługę, który na dodatek zuchwale się tłumaczy. Nie wszyscy otrzymujemy od Boga jednakowe dary, bo pełnimy różne funkcje w społeczeństwie i w Kościele. W codziennych modlitwach prosimy o dary Boże. Zbawiciel przypomina nam dziś, że nawet największe talenty można „zakopać w ziemi” i w ten sposób zmarnować.

Mądrość jest dziś cechą bardzo poszukiwaną. Mamy wielu ludzi wykształconych, inteligentnych, posiadających ogromną wiedzę, ale jakże brakuje nam ludzi mądrych. Wielu ludzi myli inteligencję z mądrością. Nie każdy inteligentny człowiek jest mądrym i odwrotnie – nie każdy mądry człowiek jest inteligentny. Często ludzie mądrzy potrafią znaleźć właściwy dystans do świata i jego wartości, są bardzo pokorni. Powszechnie mądrość jest rozumiana jako suma doświadczenia życiowego, umiejętności korzystania z niego i przetwarzania. Biblijnie: mądrość jest darem Pana Boga, to bliskość Boga, umiejętność patrzenia na świat i jego sprawy oczami Boga. W znaczeniu duchowym, mądry znaczy święty, a święty znaczy mądry.