Choć Biblia ani słowem nie wspomina o czymś takim jak „Wniebowzięcie” Maryi, to jednak chrześcijanie od pierwszych wieków uważali, że Matka Syna Bożego została z duszą i ciałem wzięta do nieba. Droga do nieba swój początek miała w Nazarecie. „Niech mi się stanie według twego słowa” określiło całą postawę życiową Maryi. Realizacja Bożych planów – na tym polega wielkość życia Maryi. Jej postawa od początku jest zbieżna z nauczaniem Jezusa, którego pokarmem było pełnienie woli Bożej. Maryja, choć nie zawsze rozumiała sens wydarzeń, to jednak jako „Służebnica Pańska” najdoskonalej wypełniła wolę Bożą.

Czasami czujemy się jak „wniebowzięci” – wtedy, kiedy jest nam szczególnie dobrze, kiedy „fruwamy” nad ziemią. Te nasze „wniebowzięcia” różnią się jednak zdecydowanie od tego, co świętujemy dziś – Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Maryja nie czuła się jak wniebowzięta, ale rzeczywiście, z ciałem i duszą została wzięta do nieba. Czym jest wniebowzięcie? Czym jest niebo? To nie miejsce gdzieś ponad nami, na obłokach, ale stan pełnego zjednoczenia z Bogiem. Tak została wzięta do nieba Maryja. Miała tego przedsmak i zapowiedź, kiedy nosiła w swoim łonie Jezusa – wtedy była szczególnie i namacalnie blisko Boga, jak nikt inny. Wypełnieniem tego, co przeżywała wtedy, stało się Jej wniebowzięcie. Po co nam wiara we wniebowzięcie Maryi? Czy jest nam ona do czegoś potrzebna? Jej wniebowzięcie jest dla nas zapowiedzią tego, do czego my dążymy, ma w nas umacniać wiarę w nasze zmartwychwstanie i życie wieczne w niebie.

Wniebowzięcie Maryi jest jednym z bardziej tajemniczych wydarzeń naszej wiary. Pan Jezus – jak wierzymy – nie pozwolił, aby jego Matka umarła tak, jak każdy człowiek, lecz uczynił dla Niej niezwykły cud. Wniebowzięcie Maryi jest również tematem licznych legend i opowieści, które nie są zapisem wydarzeń historycznych, lecz wzbogacają naszą wyobraźnię i wiarę. Chociaż Maryja odeszła do nieba, to ciągle jest obecna z nami na ziemi. Na całym świecie istnieją tysiące sanktuariów związanych z objawieniami Maryi bądź z cudami wyproszonym przez Jej wstawiennictwo. Maryja pozostała Matką Kościoła, wypełniając przez cały czas testament Jezusa spod krzyża.

Ogień i woda to dwa żywioły. Ogień – wielki dar. Woda jest związana z chrztem. Chrzest Chrystusa ma się dokonać poprzez cierpienie. Rozłam – to konsekwencja postawy człowieka.

Niejednokrotnie przyszło nam stanąć wobec sytuacji, w której wyznanie wiary było naprawdę trudne, czy to w gronie najbliższych, czy nieznajomych. Bóg jest Osobą najważniejszą. Dlatego z naszej strony tak potrzebne jest jasne opowiedzenie się wobec Niego: za lub przeciw. Opowiadając się za Bogiem możemy wywołać poważne konflikty, także wśród najbliższych. Chrystus mówi o tym, że przynosi na ziemię rozłam, nie pokój. Jak pogodzić te słowa z tym, że Jezus przynosi ukojenie? Opowiedzenie się za Jezusem jest możliwe dzięki mocy Ducha Świętego. Ogień, o którym mówi Jezus, najczęściej jest odczytywany jako ogień Ducha Świętego. Ogień jest też symbolem wewnętrznej walki związanej z ciągłymi wyborami.

W Ewangelii Pan Jezus często mówi do uczniów: Pokój mój daję wam, zostawiam wam. A dziś padają zupełnie inne słowa. Jak to zrozumieć? Ludzie często przy różnych okazjach składają sobie wiele życzeń; wśród nich prawie zawsze życzą sobie pokoju i spokoju. Ludzkość robi różne rzeczy, aby zapewnić sobie pokój. Jezus pragnie dla ludzi pokoju, lecz ostrzega ich, że ceną za wierność Ewangelii może być prześladowanie. Człowiek pokoju to taki człowiek, który stara się dostrzec w ludziach jak najwięcej dobra, który potrafi zrozumieć i wybaczyć ludzkie słabości.

Motywy dzisiejszej przypowieści zostały oparte na wydarzeniach codziennego życia w czasach Jezusa. W sensie duchowym Ewangelia mówi o czujności związanej z oczekiwaniem na przyjście Boga. W znaczeniu bardziej ogólnym można mówić o potrzebie czuwania w trakcie wielu innych wydarzeń i procesów ludzkiego życia. Rodzice czuwają nieustannie nad rozwojem swoich dzieci. Dzieciom trudniej jest czuwać nad sobą, ale mogą korzystać z pomocy rodziców i innych dorosłych osób. Najtrudniejsze jest czuwanie nad rozwojem duchowym człowieka, refleksja nad własnym postępowaniem, rachunek sumienia. Pan Bóg przychodzi nam z pomocą poprzez sakramenty.

Boże obietnice dane człowiekowi zawsze się spełniają. To jedynie Pan Bóg daje nam prawdziwe szczęście i tylko On zaspokaja całkowicie nasze potrzeby, pragnienia i marzenia. Doświadczenie Andrzeja, alkoholika, który przeżywał ciężkie chwile, gdy przez wiele lat nadużywał alkoholu, a dzisiaj, po terapii, zaufawszy Bogu do końca, jest szczęśliwym, spełnionym człowiekiem. Jego historia może także i nas wiele nauczyć. Patriarcha Abraham i jego małżonka Sara są dla nas wzorem zaufania Bogu. Będąc już w sędziwym wieku, na życzenie Pana porzucili wygodne dotychczasowe życie i udali się do Ziemi Obiecanej, nie wiedząc, co ich tam czeka.