Opowieść o Marii Magdalenie ukazuje, że jedynie autentyczne spotkanie ze Zmartwychwstałym Panem ociera łzy i przywraca nadzieję. Maria Magdalena płakała z dwóch powodów: cierpiała z powodu śmierci Jezusa oraz martwiła się, że zniknęło Jego ciało. Marię Magdalenę pocieszyło spotkanie ze Zmartwychwstałym.

Bł. Czesław odebrał habit z rąk św. Dominika, a sam zasłynął jako wybitny kaznodzieja i obrońca ludu. Był przykładem wielu szlachetnych cnót, a Dobrą Nowinę głosił z niezwykłym entuzjazmem. Niech oręduje za nami w niebie.

Prawo zostało dane człowiekowi jako dobro, które ma prowadzić do Boga. Żydzi skupili się na literalnym wypełnianiu Prawa, stad ich pretensje do apostołów o pracę w szabat, którą było zrywanie kłosów. Słowa Chrystusa wskazują, że miłość jest najważniejsza. Nie szanujemy dnia świętego – nasz sposób na przeżywanie niedzieli to obojętność na Boga albo minimalizm, który objawia się jedynie obecnością na Mszy św.

Bóg powołuje Mojżesza, aby wyprowadził Naród Wybrany z niewoli egipskiej. Jezus zaprasza nas: Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię (Mt 11,28). Szczęście osiągniemy wówczas, jeśli zaczniemy żyć jak Jezus, myśleć jak Jezus i pragnąć jak Jezus.

Mądrzy tego świata to ludzie, którzy wszystko wiedzą najlepiej i znają odpowiedź na każde pytanie. Prostaczkowie to ludzie, którzy są świadomi, że nie na każde pytanie można znaleźć odpowiedź, i dlatego w pokorze i prostocie serca klękają przed Bogiem i wyznają Mu swoją wiarę i swoją ufność. Mojżesz nie potrafił racjonalnie wyjaśnić zjawiska płonącego krzewu, ale rozpoznał, że z niego przemawia sam Bóg. Jezus ukazał nam prawdziwe oblicze Boga, który jest miłością, i wskazał nam cel i sens życia.

Dzisiejsze maryjne wspomnienie jest jednym z głównych świąt zakonu karmelitańskiego, bo w pobliżu groty proroka Eliasza na górze Karmel trzeba upatrywać jego początków. Zakonnicy szerzą cześć Matki Bożej przez propagowanie noszenia Jej szkaplerza jako znaku oddania się w szczególną Jej opiekę. Dziś wielu z nas nosi medaliki szkaplerzne. Niech to będzie znak naszej religijności, noszony z wiarą i miłością.

„Zazdrosna” miłość Pana obrazuje walkę Boga o człowieka, a nie z człowiekiem. Szatan atakuje więzi międzyludzkie, a Pan Bóg je oczyszcza. Aby pójść za Panem, trzeba wziąć swój krzyż. Trwając przy Bogu, dajemy innym ludziom okazję do spotkania Pana. Jesteśmy narzędziami zbawienia!

Wspominamy dziś w liturgii pustelników: Andrzeja Świerada i Benedykta. Byli prawdopodobnie pierwszymi polskimi pustelnikami. Pustelnik z pobudek religijnych decyduje się na życie w izolacji i celibacie. Człowiek potrzebuje dystansu do siebie, swojego życia, do świata. Trzeba wyjść na „pustynię” swojego życia i tam odnaleźć Boga, odnaleźć siebie.