Sprawowanie Mszy św. zawsze łączy się z modlitwą błagalną. Jezus Chrystus zachęca nas do ustawicznej i cierpliwej modlitwy. Nieraz widzimy, jak mądrzy rodzice roztropnie zgadzają się na dobre, choć czasami zbędne potrzeby ich dzieci. Ojcze niebieski, kołaczemy do Twoich drzwi. Ożyw nasze pragnienie poznania Ciebie, miłowania Ciebie i służenia Tobie.

Modlitwa Jezusa, to dialog Syna z Ojcem w Duchu Świętym. Jezus wprowadza nas w najgłębsze doświadczenie relacji miłości między Ojcem a Synem. Gdy nie umiemy się modlić, sam Duch przyczynia się za nami (por. Rz 8,27). Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie mamy śmiały przystęp do Ojca.

Dzisiejsza Ewangelia jest zachętą do wsłuchiwania się w słowa Pana. Marta użala się nad swoim losem. Panie, czy ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? (Łk 10,40). Jezus dostrzega i docenia wysiłek Marty, ale hierarchia wartości w królestwie Bożym nie jest zgodna z logiką codzienności. Słowa św. Jana Pawła II: Pozwólcie Chrystusowi mówić do człowieka! On jeden ma słowa życia, tak, życia wiecznego.

Omijamy ludzi z problemami. W cierpieniu bliźniego możemy dostrzec własne cierpienie. Dlaczego zatrzymuję się przy potrzebującym, ale też, dlaczego omijam go szerokim łukiem? Potrzeba współczucia.

Francuski filozof katolicki Maurice Blondel pisze o wzbogacającym sensie cierpienia. Chrześcijanie na ziemi cierpią, ale osiągają królestwo niebieskie. Nasza radość powinna wynikać z faktu, że Jezus z Nazaretu dokonał odkupienia ludzkości. Św. Brunon tworząc nowy zakon, chciał ukazać wszystkim Zbawiciela.

Dzisiejsza liturgia eucharystyczna, celebrowana w pierwszy piątek miesiąca, wprowadza nas w tajemnicę Bożego przebaczenia i miłosierdzia. Przychodzimy na tę liturgię zapatrzeni w obraz Serca Jezusowego. Tajemnicę Jezusowego Serca zgłębiała w modlitwie i kontemplacji św. siostra Faustyna Kowalska: Te promienie osłaniają dusze przed zagniewaniem Ojca mojego. Szczęśliwy, kto w ich cieniu żyć będzie, bo nie dosięgnie go sprawiedliwa ręka Boga. W dzisiejszej Ewangelii Jezus wypowiada usilne wezwania do nawrócenia, mówiąc o przyszłym sprawiedliwym sądzie Bożym.

Głosić mamy bliskie królestwo Boże. Głosicielem jest uczeń Pana, którego wiara karmi się więzią z Bogiem. Nie oczekujmy natychmiastowych owoców, bo to Bóg daje wzrost. Głoszący sieje i pamięta, że nawet porażka w kategoriach ludzkich może przynosić dobro w oczach Boga. Nie wszystkie podwoje otworzą się przed głoszącymi, co więcej grozi im prześladowanie.

Bohaterem pierwszego czytania jest Hiob, człowiek doświadczony cierpieniem przez Boga. Hiob adoruje niezwykłą potęgę Boga i widzi swoją małość i nicość. Dla Hioba cierpienie staje się miejscem modlitwy. W Ewangelii Pan Jezus ukazuje nam cierpienie jako drogę wiodącą do zbawienia. Doświadczając cierpienia, mamy pewność właściwej drogi.