II Niedziela Wielkiego Postu ks. Janusz Stańczuk Mk 9,2–10 W skrócie: Góry stały się miejscem wielu ważnych wydarzeń historii zbawienia. Czym była biel, a może światło czy promieniowanie, które wychodziło z Jezusa? Światło jest w Biblii symbolem mądrości, dobrej drogi życia, a nawet samego Boga. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie. Chrześc?anin świeci światłem Bożym. Czasem nie trzeba dużo, aby być takim światełkiem dla ludzi. Pan Jezus zostawił w naszych rękach i w naszym sercu moc czynienia świata odrobinę lepszym. Trzeba tylko nauczyć się używać tej mocy. W trakcie homilii można dla zilustrowania opowiadania wykorzystać papierowe zabawki, zwierzątka i kwiaty (origami). Przemienianie świata Co się stało na górze Tabor? Dobrze jest upewnić się, czy usłyszeliśmy wszystkie imiona, innymi słowy: czy wiemy, kto brał udział w tym wspaniałym (…)

I Niedziela Wielkiego Postu ks. Janusz Stańczuk Mk 1,12–15 W skrócie: Ewangelia opisuje pobyt Jezusa na pustyni, wspominając o zwierzętach – jest to nawiązanie do stworzenia i życia w raju. W tekście wspomniani są również aniołowie i szatan. Każdy miał swoją rolę do spełnienia. Posługa aniołów miała prawdopodobnie charakter duchowy i modlitewny. Wspierali Jezusa w Jego decyzji o zbawieniu świata przez krzyż. W trakcie homilii potrzebne będą kartki formatu A4 dla każdego dziecka obecnego na Mszy św. Na kartce należy wydrukować słowa: modlitwa, post, ofiara, dobry uczynek, odwiedziny, pomoc, spowiedź, uśmiech, przebaczenie, zgoda, pokój. Służyć jak aniołowie Spróbujmy najpierw wymienić wszystkie postaci dzisiejszej Ewangelii. Kto (…)

I Niedziela Wielkiego Postu ks. Dariusz Kwiatkowski Rdz 9,8–15; 1 P 3,18–22; Mk 1,12–15 W skrócie: W Środę Popielcową Kościół przypomina bolesną prawdę o naszym życiu: Prochem jesteś i w proch się obrócisz (Rdz 3,19). Okres Wielkiego Postu ma nas pobudzić do podjęcia drogi osobistej odnowy i nawrócenia. Ten czas uświadamia nam także konieczność walki z szatanem, który jest źródłem wszelkiego zła. Słowo Boże czyni nas świadkami dialogu diabła z Jezusem. Jezus nie negocjuje z szatanem. Jest bezkompromisowy. Szatan jest upadłym duchem, który odwracając się od Boga, stał się przeciwnikiem zarówno Boga jak i człowieka. Tylko w jedności z Chrystusem możemy pokonać szatana i jego pokusy. Jezus daje moc do pokonania szatana Skończył (…)

I Niedziela Wielkiego Postu ks. Tadeusz Polak Rdz 9,8–15; 1 P 3,18–22; Mk 1,12–15 W skrócie: Wielki Post – czas opowiedzieć się po stronie Boga. Kusiciel i jego pokrętna motywacja relig?na. Św. Jan Paweł II wielokrotnie przypominał, że żadna religia nie może być usprawiedliwieniem dla zła, terroru i wojny. Prawdziwa i jedyna święta wojna toczy się w duszy ludzkiej, gdzie nieustannie walczymy o zwycięstwo prawdy, dobra i miłości. Gdy kuszona Ewa (a w zasadzie już skuszona) spojrzała na zakazany owoc tak, jak chciał kusiciel, została zaślepiona jego wizją szczęścia i dobra: Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy (Rdz 3,6). W tym jednym doświadczeniu kryje się: dobro, rozkosz i wiedza. Ale pojęcia te zostały oderwane od źródła prawdy jakim jest Bóg. Czas wybrać Boga Pierwsza niedziela Wielkiego Postu (zwana niedzielą (…)

VI Niedziela zwykła ks. Janusz Stańczuk Mk 1,40–45 W skrócie: Przy okazji uzdrowień opisanych w Ewangeliach padają ważne słowa i stwierdzenia, na które warto zwrócić uwagę. Chory człowiek i Pan Jezus nie używają słowa: „uleczenie”, lecz mówią o oczyszczeniu. Co ma na myśli Jezus, mówiąc do trędowatego: Bądź oczyszczony? Ludzka dusza również może chorować, może się brudzić. Brud duszy nie jest widoczny na pierwszy rzut oka, jak brud czy choroby ciała. Słowo Boże i sakramenty są drogą do oczyszczania serca i duszy. W trakcie homilii potrzebne będą: stara, porwana kurtka, farba plakatowa lub akwarelowa, miska z wodą i mydłem oraz ręcznik, kartki z cytatami biblijnymi. Oczyszczenie Jak wygląda trąd? Proszę (…)

VI Niedziela zwykła ks. Jan Augustynowicz Kpł 13,1–2.45–46; Ps 32; 1 Kor 10,31–11,1; Mk 1,40–45 W skrócie: Historia trędowatego króla opisana przez Zofię Kossak-Szczucką uczy nas, że wiara i zaufanie do Jezusa są konieczne dla naszego zbawienia, które jest celem chrześcijańskiej wiary. W Ewangelii słyszymy zalecenie Zbawiciela, aby człowiek uzdrowiony z trądu postarał się u kapłanów o świadectwo zdrowia i stosownie do przepisów przedstawionych w Księdze Kapłańskiej złożył w świątyni dziękczynną ofiarę za powrót do zdrowia. W ten sposób autorytatywnie, urzędowo potwierdzony jest fakt uzdrowienia. Trędowaty podchodzi do Jezusa z Nazaretu z pokorą, która w Starym Testamencie była właściwym sposobem zbliżania się do Pana Boga w modlitwie, chociaż sam fakt, że podszedł do Chrystusa Pana wskazuje na jego wiarę i – jeśli tak można powiedzieć – na sporą (…)

VI Niedziela zwykła ks. Zenon Hanas Kpł 13,1–2.45–46; Ps 32; 1 Kor 10,31–11,1; Mk 1,40–45 W skrócie: Nie wiemy, jak miał na imię trędowaty, który przyszedł do Jezusa. Wiemy natomiast, że w ówczesnych czasach trąd był straszliwą chorobą: Nie tylko zadawał cielesny ból, ale skazywał na samotność i izolację. Dziś trąd można zwalczyć stosunkowo łatwo. W 1873 r. norweski naukowiec, Gerhard Armauer Hansen, odkrył bakterię, która wywołuje tę chorobę. Trąd stracił swoje jadowite żądło. Przy zachowaniu środków higieny i używaniu lekarstw, w przypadku sprawnej diagnozy można chorobę opanować w szybkim czasie. W czasach Jezusa niemal każde dziecko widziało zniekształcone twarze wygnańców, którzy żyli na obrzeżach miast. I każde dziecko wiedziało, że trzeba się trzymać od nich z daleka.  Jezus, zdjęty litością, wyciągnął rękę i dotknął chorego na trąd. Był to odważny gest, gest solidarności i miłości do drugiego człowieka.

V Niedziela zwykła ks. Sylwester Matusiak Hi 7,1–4.6–7; Ps 147A; 1 Kor 9,16–19.22–23; Mk 1,29–39 W skrócie: Choroby i cierpienia są nieodłącznym elementem życia człowieka. W czasach Jezusa powszechne było przekonanie, że choroba i cierpienie są konsekwencją popełnionych grzechów. Taki sposób myślenia widać u przyjaciół Hioba. Również w Nowym Testamencie spotykamy się z takim rozumowaniem, kiedy uczniowie pytają Jezusa: Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomym: on czy jego rodzice? Życie, słowa i czyny Jezusa Chrystusa, a przede wszystkim Jego krzyż i zmartwychwstanie rzucają nowe światło na chorobę i cierpienie. Ewangelia opisuje początek działalności Jezusa. Ludzie poznają Jezusa jako tego, który uzdrawia i wyzwala z opętania przez demony. Również dziś Jezus chce pochylać się nad ludźmi chorymi i cierpiącymi, i pragnie ich zbawiać. Przychodzi do nich w sposób szczególny w sakramencie Eucharystii i namaszczenia chorych.