Każdy człowiek ma prawo do szczęścia. I chyba każdy człowiek szuka szczęścia. Trzeba jednak powiedzieć, że szczęście dla różnych ludzi może znaczyć coś zupełnie innego. Chrześcijanin wie, że prawdziwego szczęścia nie znajdzie na tym świecie. Pełnym szczęściem jest życie wieczne. Droga do tego szczęścia wiedzie przez krzyż – to wąska ścieżka i ciasna brama, o których mówi Jezus. Ezechiasz ukazuje nam potęgę modlitwy, dzięki której Bóg ratuje Jerozolimę i Naród Wybrany. Słuchanie słowa Bożego pomaga nam kontrolować, czy jesteśmy na właściwej drodze.

Problem osądzania innych i siebie. Wobec innych jesteśmy przesadnie krytyczni, wobec siebie łagodni. Osądzając naszych bliźnich, pamiętajmy o własnych grzechach, wadach, słabościach, niedoskonałościach. Jezus wzywa nas do wstrzemięźliwości w osądzaniu bliźnich.

Definicja Bożej Opatrzności. Jezus zachęca nas do zaufania Bogu. Zawsze i wszędzie ufajmy Opatrzności Bożej.

To, co gromadzimy, ujawnia część prawdy o nas. Nadmierna troska o doczesne bogacenie się może być błędem. Bogactwo człowieka może zbutwieć, a ubranie może stać się pokarmem dla moli. Skarb jest symbolem tego, co dla nas wartościowe. Dla wierzącego największą wartością jest Bóg i posłuszeństwo Jemu. Rzeczywistym bogactwem jest to, co pozwala trwać w miłości Boga.

Modlitwa to rozmowa z Bogiem – taka jest najprostsza definicja modlitwy. Pogłębiając tę definicję. Możemy powiedzieć, że modlitwa to przede wszystkim spotkanie z Bogiem. Spotkanie człowieka ze swoim Stwórcą. Jeśli Bóg czegoś nam nie daje, to może dlatego, że On wie lepiej, że to, o co prosimy nie spowodowałoby dobra w naszym życiu. Pan Bóg wie lepiej, co jest nam potrzebne. Modlitwa, pomaga nam odkryć Boga w swoim życiu. Bóg jest zawsze przy nas, ale my możemy tego nie widzieć i nie czuć Jego działania. Modlitwa, pomaga nam dostrzec Boga, który jest. Często ulegamy złudzeniu, że Bóg nas nie słucha i milczy. Wtedy porzucamy modlitwę, zniechęcamy się. W modlitwie potrzeba wytrwałości i czasu.

Jak wyglądają nasze modlitwy? Na czym najbardziej się skupiamy: na prośbach, dziękczynieniu, uwielbieniu czy przebłaganiu? Dziś tak łatwo nam zapomnieć o duszy, która należy do natury człowieka i wyróżnia go spośród wszystkich zwierząt. Wyrzekając się troski o ducha, wyrzekamy się tego, co w nas wyjątkowe, niepowtarzalne, co nadaje człowiekowi niezwykłą godność. Nie zapominajmy, że troska o naszego ducha powinna nie tyle skupiać się na nas samych, ale powinna prowadzić nas do Boga, do Jezusa Chrystusa, Prawdziwego Człowieka Celem postu nie jest fizyczne wyniszczenie człowieka, ale uwolnienie się od przesadnego przywiązania do ciała i wartości materialnych.

Współczesny świat promuje prawo odwetu i zemsty. Pod wieczór życia sądzeni będziemy z miłości nieprzyjaciół. Miłosierdzie odnosi triumf nad sądem – droga syna marnotrawnego. Doświadczenie Bożego miłosierdzia źródłem i mocą naszego przebaczenia.

Czujemy wewnętrzny sprzeciw, gdy Jezus wzywa do nadstawiania drugiego policzka. Do przyjęcia słowa Bożego potrzebne są wiara i miłość. Wiara, że można tak żyć i miłość, która da siłę do przyjęcia tych zasad. Bóg nie oszczędził własnego Syna dla naszego zbawienia. Jezus ogołocił samego siebie z wszystkiego, aby ukazać pełnię Bożej miłości. Jezus pokazał, że zło można zwyciężyć tylko dobrem. Tę prawdę głosił swoim życiem bł. ks. Jerzy Popiełuszko. Miłość Boga do człowieka jest niezgłębioną tajemnicą. Słowa, które dzisiaj usłyszeliśmy od Jezusa, stanowią sprawdzian naszego chrześcijaństwa i są próbą naszej wiary.