Św. Andrzej Bobola, pracując pośród unitów, dążył do pojednania i jedności chrześcijan. Za swoją posługę i wierność Chrystusowi poniósł śmierć męczeńską 16 maja 1657 r. w Janowie Poleskim. Niebo jest wypełnione uczniami Chrystusa, którzy dzięki ofierze złożonej przez Chrystusa na drzewie krzyża oraz dzięki świadectwu wierności Ewangelii dostąpili zbawienia. Uczniowie Chrystusa powinni trwać w jedności. Jedność uczniów jest znakiem obecności Boga i świadectwem Jego miłości do wszystkich ludzi. Chrystus jest jeden i dlatego pośród Jego uczniów nie może być podziałów. Niekiedy troska o jedność wspólnoty Kościoła domaga się męczeńskiej śmierci.

Cywilizacja śmierci odległa jest od światła Zmartwychwstania. W Zmartwychwstaniu Syna Bożego rozbłyska cywilizacja miłości! Chwała Ojca to życie wieczne dane w Jezusie Chrystusie, to dar życia wiecznego. Życie wieczne to poznanie Boga samego. Zbliżając się do Miłości zostaję Nią przeniknięty i upodabniam się do Niej. W Jezusie Chrystusie, który jest naszą Drogą, odkrywamy dzieło do wypełnienia na ziemi. On jest Słowem Boga, które chrześcijanin stara się przyjąć i zachować.

Jedenastu apostołów i pozostali uczniowie nie mieli odwagi wskazać następcy Judasza, który zdradził Zbawiciela. Po modlitwie do Ducha Świętego o wybór zgodny z wolą Bożą rzucono losy. Wskazany został Maciej, który został dołączony do grona apostolskiego. To sam Bóg wybiera tych, których zechce. Maciej to dar Boga. My też jesteśmy darem Boga dla naszych bliźnich. Jezus Chrystus zaprasza nas do przyjaźni z Nim. Dowodem największej miłości i przyjaźni do ludzi była śmierć Pana Jezusa na krzyżu. Tak wiele otrzymaliśmy od Boga. Bądźmy zatem darem dla innych.

Chrystus, zapowiadając swój powrót do Ojca, poucza apostołów, jak się modlić. Proście, a otrzymacie (J 16,24). Matka zatroskana o dobro małżeństwa przybranej córki, z pełną ufnością ją powierza Bogu. Módlmy się za naszych bliskich. Modlitwa nasza, gdy będzie zgodna z wolą Bożą i przepełniona ufnością, zostanie wysłuchana.

Nie potrafimy odczytywać sensu cierpienia. Brak kierowania się wiarą w codziennych relacjach z innymi może być przyczyną wielu problemów. Grzechy są źródłem smutku. Oczekujemy na Pana w bólu. Znakiem Jego przyjścia będzie radość. Radości, której dawcą jest Bóg, nikt i nic nie może nam odebrać. Źródłem radości jest Eucharystia, medytacja słowa Bożego i sakrament pokuty.

Decyzja św. Pawła o ewangelizacji pogan stanowi przełom w głoszeniu Ewangelii. Którzy we łzach sieją, żąć będą w radości (Ps 126,5) Trud łaski – droga Maryi. To tylko chwila cierpień i śmierci, a potem wieczność triumfu i chwały.

Prawda stanowi fundament ludzkiego życia. Kłamstwo zabiera poczucie bezpieczeństwa i tworzy dystans. Prawda jest niezbędna również w relacji z Bogiem. Człowiek nie jest gotowy aby przyjąć całą prawdę od razu. Wezwanie do poznania prawdy jest zaproszeniem do relacji z Bogiem. Miłość pomiędzy Osobami Trójcy pragnie przenikać wszystko.

Św. Stanisław, biskup i męczennik jest przedstawiony jako dobry pasterz, który w swoim życiu i biskupim posługiwaniu naśladował Jezusa Chrystusa. Św. Stanisław nie znał kompromisu ze złem, co doprowadziło go do męczeńskiej śmierci. Miał jednak świadomość, że tylko w taki sposób należy pełnić urząd biskupa, powierzony mu przez samego Chrystusa. Św. Paweł zaleca czujność wszystkim prezbiterom, którzy są odpowiedzialni za wspólnoty Kościoła. W św. Stanisławie odnajdujemy obraz apostoła doskonale wypełniającego zadania powierzone przez św. Pawła wspólnotom chrześcijańskim. Jako biskup krakowski, św. Stanisław postawił przed sobą szereg zadań, które miał przeprowadzić, by diecezję krakowską przepoić duchem chrześcijańskim. Kroniki mówiące o życiu i działalności św. Stanisława podkreślają, że przez całe życie głosił chwałę Bożą. Św. Stanisław poniósł śmierć za wiarę oraz za obronę prawdziwej i jedynej nauki Chrystusa. Karcąc okrucieństwa króla, stał się wzorem dobrego pasterza, który życie swoje oddał za owce.