Jezus zwraca nam uwagę na to, iż nie mamy troszczyć się o pokarm przemijający, ten który nie ma żadnej wartości dla nieba, ale o ten, którym jest On sam. Jezus staje się pieczęcią autentyczności, pewnikiem, że idąc za Nim, nie zginiemy. Postawienie pieczęci to zewnętrzny znak, iż dokument jest zamknięty i nie ma nic co by można do niego dodać. Jezus przychodzi od Boga po to, aby zakończyć drogę poszukiwań i oczekiwań na Mesjasza. Przychodzi, aby połączyć teraźniejszość z przyszłością, aby słowa proroków Starego Testamentu odnalazły w Nim urzeczywistnienie.

Apostołowie przelękli się na widok Chrystusa idącego po falach. W życiu przeżywamy wiele niepokojów, podobnie jak apostołowie w czasie burzliwej przeprawy przez jezioro. Często polegamy wyłącznie na własnych siłach. Chrystus kroczący obok nas czeka na zaproszenie do łodzi naszego życia.

Nakarmienie pięciu tysięcy ludzi pięcioma chlebami i dwiema rybami jest niemożliwe. Cud rozmnożenia chleba i nakarmienie nim tłumów zapowiadał Eucharystię. Chrystus ukazał Eucharystię jako cudowny pokarm, który jest w stanie zaspokoić każdy głód ludzkiego serca. Eucharystia jest ucztą, podczas której spożywamy Ciało i Krew Jezusa Chrystusa. Człowiek jest w stanie zrobić wszystko, aby zdobyć ziemski chleb, a tak niewiele robi, aby systematycznie karmić się chlebem eucharystycznym, który daje życie wieczne.

Okres Wielkanocny daje nam niezwykłą satysfakcję ze zwycięstwa życia nad śmiercią. Apostołowie głoszą śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa mimo szykan ze strony starszyzny Izraela. Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w Jego ręce. Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne (J 3,35–36) – pouczał swych uczniów Jan Chrzciciel. Świat dzisiejszy potrzebuje wyraźnego świadectwa życia Ewangelią.

Bóg dał ludziom swego Syna. Piekło – królestwo tych, którzy odrzucili miłość Bożą. Dialog miłości – od Nikodema do św. Faustyny i każdego z nas. „Tak Bóg umiłował mnie, że dał mi swojego Syna”.

Pełne miłości życie pierwszej gminy chrześcijańskiej. Pierwszych chrześcijan ożywiały jeden duch i jedno serce (Dz 4,32). Jak najpewniej wejść do królestwa niebieskiego? Poprzez chrzest rodzimy się do życia wiecznego.

Pierwszymi świadkami Zmartwychwstania byli apostołowie. Spotkanie z Jezusem zmartwychwstałym odmieniło ich życie. Na całym świecie głosili Ewangelię. Może się wydawać, że od ewangelizacji są misjonarze, księża, zakonnice i katecheci. Jednak słowa wzywające do głoszenia Ewangelii Jezus kieruje do każdego z nas. Miejscem głoszenia Dobrej Nowiny jest środowisko, w którym żyjemy, czyli nasz dom, praca, miejsce zamieszkania. Powinniśmy głosić Ewangelię słowem i stylem życia. Inni ludzie, patrząc na nas, powinni widzieć w nas miłość, wiarę i nadzieję.

Czas spotkań ze zmartwychwstałym Panem. Śmierć i Zmartwychwstanie – wydarzenia, które przerosły oczekiwania uczniów. Zmartwychwstanie nadaje sens drobnym ludzkim sprawom. Wszytko na chwałę Bożą czyńcie (1 Kor 10,31).