Przypowieść – zwierciadło duszy. Aby zrozumieć przypowieść, trzeba się zaangażować, patrzeć i słuchać, uczestnicząc niejako „od środka” w wydarzeniu, które przywołuje Zbawiciel. Syn pięknych obietnic: „Idę, panie”. Okazuje się jednak, że za słowem pierwszego syna nie idzie czyn. Kłamstwo jest tym bardziej niebezpieczne, gdy jest łudząco podobne do prawdy. Syn buntu i nieposłuszeństwa: „Nie chcę”. Głos sumienia budzi człowieka pogrążonego w samolubnym lenistwie. Od słów do czynów.

Każdy z nas jest człowiekiem bardzo zabieganym. Na nasze bowiem życie składa się wiele nakładających się na siebie sfer. To zabieganie jednak oddala nas od życia wewnętrznego. Dzisiejsze czytania podejmują temat nawrócenia i zainteresowania się rozwojem duchowym. Znajdziemy tu trzy postawy pomocne w rozwoju wnętrza. Pierwszą z nich przedstawia nam prorok Ezechiel. Wskazuje on nam na konieczność podjęcia trudu medytacji. Zaproszenie to kieruje jako sługa Boga. Zaprasza nas do pochylenia się nad tekstem Pisma Świętego, które ma moc przekształcać nasze serca na Boży sposób myślenia. Drugą postawę prezentuje nam święty Paweł Apostoł. On nas wzywa do pokornego obcowania z ludźmi i do pokornego spojrzenia na własne życie. Taka postawa pozwoli nam podjąć walkę o lepsze życie. O trzeciej postawie mówi sam Pan Jezus. Jest nią opamiętanie. Ono przychodzi po zastanowieniu się nad sobą w duchu pokory. Postawa opamiętania motywuje nas do podjęcia takich działań, które postawią tamę słabościom.

Dzieci często zapominają o swoich obowiązkach, na szczęście tego, czy obowiązki zostały wykonane, pilnują rodzice. Znacznie gorzej rzecz wygląda, gdy o swoich obowiązkach zapominają dorośli. Przedstawiona w czasie homilii scenka zwraca uwagę na to, jak ważne jest dotrzymywanie danego słowa. Pomoce: różaniec.

Gospodarz wysyła do winnicy o różnych porach dnia i w różny sposób. Dwie prawdy wynikają z tego opisu: – choć Chrystus powołuje w różny sposób, to jednak zawsze używa formy nakazowej; – to Bóg przychodzi do kandydatów na robotników i On ich wysyła. Są trzy grupy robotników: z pierwszymi gospodarz zawiera umowę, drugim obiecuje jakąś nagrodę, trzecich tylko wysyła. Te grupy robotników odzwierciedlają dzisiejszych wierzących w Chrystusa. Zakończenie pracy niesie ze sobą rozliczenie z robotnikami. Odwrócenie kolejności wypłaty (od ostatnich do pierwszych) niesie ze sobą określoną treść. Słowo „przyjacielu” ma również swoje znaczenie. Każdy z nas został wezwany do pracy w winnicy. Naszą postawą klasyfikujemy siebie do określonej grupy robotników.

Godziwa praca domaga się godziwego wynagrodzenia. Denar to jednodniowe utrzymanie rodziny. Pracodawcy są postrzegani jako wykorzystujący pracowników. Pracownicy zaś jako ci, co chcieliby pracować tylko godzinę, a otrzymać zapłatę za cały dzień. Praca nie może stać się celem w życiu. Są tacy, którzy cały dzień stali w spiekocie i zaufali: dostali pracę i wynagrodzenie. Dając kilka złotych, dokonujemy czynów miłosierdzia. Ale dając na alkohol, jakiego miłosierdzia dokonuję? Nie uspokoimy sumienia drobną ofiarą. Żyjemy często w przestrzeni wirtualnej. Co stoi w centrum życia rodzinnego? Telewizor. Oto złodziej czasu. Oto współczesny idol. Kiedy dzieci widziały rodziców modlących się? W Bogu odkrywamy realny świat, bo On nie mami mirażami. W Nim przychodzą konkretne rozwiązania problemów codzienności.

Wrzesień to początek lekcji w szkole. Zdobywając wykształcenie, mamy szansę na dobrą pracę. W oczach Pana Boga jesteśmy równi, bez względu na to, jak gruby jest nasz portfel. W dzisiejszym świecie pieniądze są potrzebne, by godnie żyć. Bóg jako hojny gospodarz pragnie obdarzać wszystkich zbawieniem. Odrzucając Boże wezwanie i skupiając się tylko na dobrach materialnych, zatracamy siebie i skazujemy się na duchową pustynię. Pomoce: skarbonka i skarpeta; zdjęcie banku; karta do bankomatu; portfel z banknotami i monetami; skarbonki dla dzieci do zadania apostolskiego (można wykorzystać wielkopostne skarbonki Caritas, jeśli zostały w parafii).

Dług to jedna z tych rzeczy, które do końca nie zrozumiesz jako dziecko. Kiedy doceniamy miłosierdzie, łaskę i przebaczenie, które otrzymaliśmy od Boga, znajdujemy siłę, i jest to siła do ofiarowania tej samej łaski i przebaczenia innym. Miłość rodzi miłość, współczucie rodzi współczucie, przebaczenie rodzi przebaczenie. Jezus zaprasza nas, byśmy sami – z własnej woli – wskoczyli do tej samo-napędzającej się machiny dobroci i miłości!

Historia młodzieńca. Dzisiejsza Ewangelia jest dla nas wezwaniem do przebaczania, które jest konieczne, aby istniało życie wspólnotowe. Dzięki temu zło nie jest w stanie nas podzielić. Kiedy mamy ze sobą głębokie relacje, potrafimy przezwyciężać ludzkie słabości. Przebaczenie powinno być praktykowane codziennie, bo inaczej umiera. Staje się jedynie rozważaniem teoretycznym, które można wyczytać tylko w mądrych książkach. W ten sposób jest ono praktykowane wyłącznie w sferze marzeń.