Ile razy trzeba przebaczyć? Liczba siedemdziesiąt siedem w symbolice biblijnej oznacza nieskończoność, a to znaczy, że zawsze trzeba przebaczyć. Mamy przebaczać naszym bliźnim, aby Bóg mógł nam przebaczyć. Przebaczenie jest formą realizacji przykazania miłości bliźniego i dlatego jest tak ważne w życiu ucznia Chrystusa. Przebaczenie jest mądrością. To właśnie ono gasi wszelkie spory i waśnie. Ono prowadzi do zgody i pogłębionej miłości. Brak przebaczenia rodzi nienawiść, która prowadzi do konfliktów, kłótni, wojen. Traktaty pokojowe stają się czystą formalnością, jeśli nie nastąpi przebaczenie płynące z serca.

Chwile wdzięczności. Zakończenie Roku Fatimskiego. Maryja Matka Kościoła. Maryja Królową Polski. 13 czerwca 1917 obietnica Maryi. Maryja dobrą i mądrą Matką. Cud nad Wisłą. Maryja a II Wojna Światowa. Wypełnienie wezwania – Maryja ratuje świat. Ponowna ingerencja w sprawy naszej Ojczyzny. Nasza modlitwa.

Św. Paweł swoją postawą udziela nam lekcji pokory i zaufania Bogu. Bardzo często podkreśla, że nie działa swoją mocą, ale mocą łaski Bożej. Dlatego też posiada mandat głoszenia słowa Bożego. Św. Paweł ma świadomość swojej słabości i grzeszności. Dlatego potrafi się chlubić jedynie tym, co pochodzi od Boga. Mocno podkreśla, że jest narzędziem w ręku Boga i to jeszcze kruchym. W tym kluczu warto również wolę Bożą w życiu osobistym. Należy dostrzegać także i to, że Bóg przemawia do mnie przez konkretne wydarzenia, również porażki.

Bazylika Laterańska znakiem jedności i powszechności Kościoła. Świątynia jerozolimska dawnym miejscem oddania Bogu chwały. Jezus świątynią Nowego Przymierza. Czy jesteśmy świątynią?

Chrystus przewodnikiem w drodze. Jasne i stanowcze zasady. Pogodzić „nienawiść” z ewangeliczną miłością. Odrzucić „przywiązanie” i „posiadanie”. Bezkompromisowe i bezdyskusyjne warunki bycia uczniem Chrystusa.

Człowiek często używa wymówek. Społeczne przyzwolenie na kłamstwo. Wymówka wywołuje poczucie komfortu. Uczta symbolem gościnności i obfitości. Alegoria uczty w kontekście królestwa niebieskiego. Człowiek przywiązuje się do tego, co go otacza i każda zmiana oznacza dla niego wysiłek. Boże zaproszenie jest próbą wyrwania człowieka z jego ograniczeń.

Opowiadanie o człowieku, który dawał gościnę bogatym, a nie zauważał biednych, ukazuje fałszywą gościnność. Dziś nasza tradycyjna i wychwalana przez innych gościnność została trochę zatracona. Zabiegani i zmęczeni codzienną pracą mamy mało czasu, aby się wzajemnie odwiedzać i gościć. Gościnność staje się dziś coraz bardziej interesowna. Zapraszając gości i planując menu, zastanawiamy się często, jakie korzyści osiągniemy ze zorganizowanego święta. Prawdziwej gościnności możemy uczyć się od Chrystusa. On zaprasza nas wszystkich na ucztę eucharystyczną, niczego w zamian nie oczekując.

Trudno jest gospodarzowi tak przygotować ucztę, aby zadowolić wszystkich. Ważna jest rola gościa. Swoim zachowaniem i postawą powinien wspomagać gospodarza, a nie utrudniać mu wypełniania jego roli. Chrystus wskazuje nam – gościom uczty – na to, co jest ważne, co sprawia, że uczta jest dla wszystkich radością.