Dobrym Samarytaninem jest sam Jezus, którego mamy naśladować. Nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, kto jest naszym bliźnim. Zbawiciel przekazuje prawdę o potrzebie miłowania wszystkich ludzi. Pozwalając, by słowo Boże przenikało nasze życie, przekonamy się, że miłość, nawet względem nieprzyjaciół, jest możliwa mocą Pana. Okazywanie miłosierdzia innym jest najpewniejszą drogą do uzyskania Bożego miłosierdzia.

W liturgii Kościoła wspominamy dzisiaj Matkę Bożą Różańcową. To wspomnienie przenosi nas do XVI wieku, gdy wojska tureckie próbowały podbić Europę i zaprowadzić w niej prawa muzułmańskie. Dzisiejsze wspomnienie zostało ustanowione na pamiątkę zwycięstwa floty chrześcijańskiej nad wojskami tureckimi, odniesionego dzięki Maryi. Trwa październik, miesiąc różańcowy, warto w tym miesiącu kontemplować życie Jezusa i Maryi w tajemnicach różańcowych.

Długie przebywanie z jakąś osobą, albo w jakimś towarzystwie, powoduje upodobnienie się do niego, przejęcie zwyczajów, poglądów, stylu bycia i myślenia. Bóg na przestrzeni wieków zawsze starał się przekazać człowiekowi prostą prawdę: „Jeśli będziesz przestawał ze mną, będzie ci towarzyszyło moje obfite błogosławieństwo!” Trzymanie się dobra niesie ze sobą zawsze pewne trudności… Nasza natura – stworzona przez Boga świętą i dobrą – naznaczona jest piętnem grzechu pierworodnego i dlatego też w chwilach słabości skłania się ku temu, co nie-Boże. Prorok Baruch wyraża tę prawdę w szczerości serca, przyznając: „Panu, Bogu naszemu, [należna jest] sprawiedliwość, nam zaś zawstydzenie oblicza…” (Ba 1,15a)

Bardzo często człowiek doświadcza kryzysu decyzji i brania odpowiedzialności. By podjąć decyzję człowiek niekiedy potrzebuje długotrwałych konsultacji. Święta, która podjęła radykalną decyzję i była w niej konsekwentna. Bóg nigdy nie narzuca człowiekowi swojej woli ale pozwala mu odkryć jego pragnienia.

„Kościele święty, nie zapomnę Ciebie” te słowa wybrzmiały w dzisiejszym Psalmie. Chrystus w Kościele nieustannie ofiaruje się za nas i wstawia się za nami u Ojca. Nam, ludziom współczesnym, trudno zdobyć się na ofiarę. W czasie Eucharystii przeżywamy tajemnicę męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa i to On staje się naszą ofiarą. Im większa jest sprawa tym większej wymaga ofiary. Gdyby każdy z nas potrafił każdy dzień ofiarować Bogu i ludziom, nic nie zostawiając dla siebie, jak pięknymi bylibyśmy ludźmi, a Bóg potrafi być hojnym i za mały dar człowieka, daje człowiekowi samego siebie.

Miłość daje wolność – nie narzuca swojej woli. Jezus jest bardzo delikatny wobec Samarytan. Wkrótce zostanie wydany na śmierć. To z pewnością musiało wywołać pewne napięcie w Jego życiu. Odmowa Samarytan mogła je tylko spotęgować. A mimo to Jezus odrzuca wszystkie negatywne odczucia. Jezus pragnie działać tylko poprzez miłość. Jakże odmienne są nasze reakcje: jesteśmy niecierpliwi, wszystko chcemy mieć „już”, „teraz”. Uczmy się od Jezusa cierpliwości i spokoju.

W czasie wędrówki Izraelitów do Ziemi Obiecanej aniołowie towarzyszyli im, wskazując drogę. W Ewangeliach obecność aniołów jest dyskretna, ale pojawiają się zawsze w kluczowych momentach (zwiastowanie w Nazarecie, ogłaszanie narodzin Jezusa w Betlejem, służenie Jezusowi na pustyni, pocieszanie w Ogrójcu).

Reakcja ks. Blachnickiego na likwidację Centrali Krucjaty Wstrzemięźliwości była znamienna: modląc się dziękczynnym hymnem „Magnificat”, pokazał swoją wiarę, że droga do chwały prowadzi przez krzyż i cierpienie. Uczniowie Jezusa nie rozumieli jeszcze drogi krzyża, gdy Mistrz im o niej mówił. Czy ja rozumiem drogę krzyża? Czy widzę przyszłą chwałę, gdy przychodzą trudności i cierpienia?