Bunt i pytania w obliczu niesprawiedliwości. Bóg pozostawia w sercu mądrego człowieka odpowiedź na najtrudniejsze pytania. Nadejdzie czas rozliczenia człowieka przed Bogiem. Dzień Bożej sprawiedliwości.

„Panie, naucz nas modlić się” to prośba, która rodzi się w każdym sercu spragnionym Pana Boga. Modlitwa powinna wynikać z potrzeby serca człowieka i należeć do ulubionych zajęć chrześcijanina. Życie chrześcijanina bez modlitwy nie istnieje. Modlitwa jest mówieniem do Boga i słuchaniem Go. Bóg stworzył nas po to, aby mieć z nami łączność. Bez posłuszeństwa Panu Bogu nie jesteśmy w stanie wykorzystać tego, co Bóg nam daje.

Chrystus odwiedza swoich przyjaciół. Odmienne postawy sióstr. Przychodząc w gościnę człowiek pragnie uwagi i obecności gospodarza. Aktualność biblijnego obrazu. W życiu człowieka niezbędna jest równowaga między działaniem a słuchaniem. Warunkiem dobrych działań jest wsłuchanie się w Chrystusa.

Dobrym Samarytaninem jest sam Jezus, którego mamy naśladować. Nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, kto jest naszym bliźnim. Zbawiciel przekazuje prawdę o potrzebie miłowania wszystkich ludzi. Pozwalając, by słowo Boże przenikało nasze życie, przekonamy się, że miłość, nawet względem nieprzyjaciół, jest możliwa mocą Pana. Okazywanie miłosierdzia innym jest najpewniejszą drogą do uzyskania Bożego miłosierdzia.

W liturgii Kościoła wspominamy dzisiaj Matkę Bożą Różańcową. To wspomnienie przenosi nas do XVI wieku, gdy wojska tureckie próbowały podbić Europę i zaprowadzić w niej prawa muzułmańskie. Dzisiejsze wspomnienie zostało ustanowione na pamiątkę zwycięstwa floty chrześcijańskiej nad wojskami tureckimi, odniesionego dzięki Maryi. Trwa październik, miesiąc różańcowy, warto w tym miesiącu kontemplować życie Jezusa i Maryi w tajemnicach różańcowych.

Długie przebywanie z jakąś osobą, albo w jakimś towarzystwie, powoduje upodobnienie się do niego, przejęcie zwyczajów, poglądów, stylu bycia i myślenia. Bóg na przestrzeni wieków zawsze starał się przekazać człowiekowi prostą prawdę: „Jeśli będziesz przestawał ze mną, będzie ci towarzyszyło moje obfite błogosławieństwo!” Trzymanie się dobra niesie ze sobą zawsze pewne trudności… Nasza natura – stworzona przez Boga świętą i dobrą – naznaczona jest piętnem grzechu pierworodnego i dlatego też w chwilach słabości skłania się ku temu, co nie-Boże. Prorok Baruch wyraża tę prawdę w szczerości serca, przyznając: „Panu, Bogu naszemu, [należna jest] sprawiedliwość, nam zaś zawstydzenie oblicza…” (Ba 1,15a)

Bardzo często człowiek doświadcza kryzysu decyzji i brania odpowiedzialności. By podjąć decyzję człowiek niekiedy potrzebuje długotrwałych konsultacji. Święta, która podjęła radykalną decyzję i była w niej konsekwentna. Bóg nigdy nie narzuca człowiekowi swojej woli ale pozwala mu odkryć jego pragnienia.

„Kościele święty, nie zapomnę Ciebie” te słowa wybrzmiały w dzisiejszym Psalmie. Chrystus w Kościele nieustannie ofiaruje się za nas i wstawia się za nami u Ojca. Nam, ludziom współczesnym, trudno zdobyć się na ofiarę. W czasie Eucharystii przeżywamy tajemnicę męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa i to On staje się naszą ofiarą. Im większa jest sprawa tym większej wymaga ofiary. Gdyby każdy z nas potrafił każdy dzień ofiarować Bogu i ludziom, nic nie zostawiając dla siebie, jak pięknymi bylibyśmy ludźmi, a Bóg potrafi być hojnym i za mały dar człowieka, daje człowiekowi samego siebie.