Bardzo często wiara kojarzy się tylko i wyłącznie z przykazaniami, których trzeba ściśle przestrzegać, a praktyki religijne uważane są zwykle za coś niezrozumiałego, nudnego i męczącego. Nasze chrześcijaństwo często nie opiera się na żywej wierze, ale na wiedzy o Bogu. Mamy wiadomości teoretyczne o Panu Bogu, ale brakuje nam osobistego doświadczenia spotkania z Bogiem. Lekcje wiary i ufności dają nam bohaterowie dzisiejszej Ewangelii – Jair i kobieta cierpiąca na krwotok.

Opętany przez ducha nieczystego dzięki Jezusowi wrócił do świata ludzi żywych i normalnych. Mieszkańcy Gerazy musieli dokonać wyboru: dwa tysiące świń lub jeden człowiek. Wybrali świnie i dlatego prosili Jezusa, aby opuścił ich miasto. Uważamy się za normalnych chrześcijan: modlimy się, chodzimy w niedzielę do kościoła, pościmy w piątki. Jaka byłaby nasza reakcja, gdyby Chrystus postawił nas w obliczu dokonania wyboru, który wiązałby się z utratą czegoś, co posiadamy i co daje nam poczucie bezpieczeństwa?

Uczniowie idą za Jezusem. Często towarzyszy im lęk czy wątpliwości. Mistrz z Nazaretu zmaga się z ich niewiarą oraz brakiem zaufania. Kiedy na jeziorze szaleje burza, Jezus śpi. Jezus prowadzi z uczniami dialog. W ten sposób wychowuje ich do wiary i ufności w Siebie. Chce pokazać uczniom, że prawdziwym problemem człowieka nie są siły natury grożące śmiercią. A jak my zachowujemy się kiedy coś nie idzie po naszej myśli? Kiedy wiele burz przechodzi przez nasze życie? Czy ufamy Jezusowi czy panikujemy? Czy nie ulegamy lękowi o siebie samych? Pomyślmy, że te same słowa, które Jezus skierował do uczniów, każdego dnia kieruje również do nas, pytając nas: Czemu tak bojaźliwi jesteście? Dlaczego brak wam wiary!

Świętych Tymoteusza i Tytusa łączyła ze św. Pawłem niezwykła więź zbudowana w Chrystusie. Paweł jako ten, który udzielił im chrztu świętego stał się ich ojcem, gdyż zrodził ich dla Chrystusa. Dzisiejsze czytania ukazują nam, jak fundamentalnym i przełomowym wydarzeniem w życiu jest chrzest. Warto dostrzegać ów pozytywny aspekt chrztu świętego, które jest narodzeniem do życia wiecznego w Bogu. Osoba stojąca obok mnie jest moim bratem, siostrą w Chrystusie. Jestem za nią odpowiedzialny. Zjednoczeni wokół Stołu Eucharystycznego jesteśmy wyjątkową wspólnotą, którą jednoczy sam Chrystus.

Jezus wzywa swoich uczniów, aby szli na cały świat, głosili Ewangelię i udzielali chrztu. Św. Paweł gorliwie wypełnił to zadanie. Spotkał na swojej drodze Jezusa, uwierzył w Niego, przyjął chrzest i stał się Jego świadkiem. Jako ludzie ochrzczeni jesteśmy wezwani do głoszenia Ewangelii. Współczesny świat oczekuje od wyznawców Chrystusa prawdziwej wiary, a nie tylko słownych deklaracji. Brak zdecydowanych postaw i świadectwa chrześcijańskiego życia osłabia wspólnotę Kościoła, osłabia nas samych. Mamy być czytelnymi znakami obecności i działania Boga w świecie.

„Jeśli twoje życie modlitewne jest dobre, reszta zatroszczy się sama o siebie”. Zauważmy, że Jezus najpierw każe słuchać słowa, a potem brać je sobie do serca. Inaczej mówiąc, wszystko, co robimy, powinno opierać się na modlitwie i refleksji. Również Dekalog zaczyna się od słowa „słuchaj”. Bez mojego otwarcia się żadne ziarno nie padnie na grunt. Nie tylko nie padnie na żyzną ziemię, ono w ogóle nie padnie!

Miejsce Maryi w ekonomii zbawienia. Wyjątkowe łaski i przywileje Maryi. Dla Jezusa nie są najważniejsze więzy krwi, ale wspólnota ducha w pełnieniu woli Bożej. Maryja daje wzór pełnienia woli Bożej. Maryja – dar Jezusa w godzinie miłosierdzia. Na Kalwarii Pan Jezus nie wyjaśnia mądrości Krzyża, tajemnicy Miłosierdzia. Daje nam swoją Matkę, byśmy w Niej szukali pomocy w zgłębianiu „wielkiej tajemnicy wiary”. Maryja wprowadza nas w misterium Krzyża. Maryja – pierwsza Uczennica Boskiego Mistrza.

Bóg jest zawsze z nami, choć na co dzień nie zawsze Go dostrzegamy. Król Dawid, choć był człowiekiem grzesznym, starał się być blisko Boga. Jezus ściśle zjednoczony z Ojcem pokonuje moc szatana i wyrzuca złe duchy. Starajmy się ze wszystkich sił o zachowanie jedności z najlepszym Ojcem.