Dzisiejsza Ewangelia opowiada nam historię dwóch osób. Pewien bogaty człowiek żył bardzo dostatnio. U bram jego pałacu leżał żebrak-Łazarz, który nie miał nic. Kiedy zmarli, dostali się do Pana Boga, ale ich życie wyglądało zupełnie inaczej. Żebrak żył spokojnie, a bogacz bardzo cierpiał. Skarb to coś cennego wyjątkowego. Mogą nim być rodzice, rodzina, szkoła, zdrowie. Ale wielu ludzi pokłada nadzieję w innych skarbach, np. w pieniądzach. Starsi mówią, że pieniądze to rzecz nabyta i dzisiaj są a jutro może ich zabraknąć. Ważne, aby w życiu szukać prawdziwego skarbu. Pan Bóg to największy skarb. Módlmy się podczas tej Mszy św., aby dobra materialne nie przysłoniły nam tego, co jest najważniejsze – Pana Boga. Pomoce: Zdjęcie poszukiwacza skarbów. Zdjęcie diamentu.

Czego uczy nas Jezus w Ewangelii o „nieuczciwym rządcy”? Czy zachęca do oszustwa i nieuczciwości?! Co oznacza „być sprytnym”, w znaczeniu chrześcijańskim? Najważniejszym wydaje się być czystość serca i intencji. Nasza codzienność to ciągłe pytania i wybory; decyzje, w których lawirujemy pomiędzy własnym dobrem, a zasadami uczciwości chrześcijańskiej – korzyściami dla nas, a stratą dla innych. Spryt chrześcijański, którego uczy dziś Jezus, to umiejętność jednoczesnego bycia wiernym i zarazem swobodnym w dialogu ze współczesnym światem.

Niedziela jest dniem świętym, w którym jesteśmy zobowiązani do czci Boga i odpoczynku od codzienności. Odczytany fragment z Księgi Proroka Amosa skłania nas do podjęcia tematu świętowania Dnia Pańskiego. Ludzie o których wspomina Prorok świętują, zachowują przykazanie Prawa ale ich świętowanie jest bardzo zewnętrzne, tak jak i ich życie. Możemy to nazwać pozornym świętowaniem. Niedziela jest dniem dla Pana zatem w tym dniu należy oddzielić to co święte od tego co powszechne. Trzeba uwierzyć, że Niedziela jest darem Pana, byśmy mogli odsapnąć od trudów tygodnia i poczuli się wolni.

Dzisiejsza Ewangelia może być dla nas zaskoczeniem. To dość dziwna opowieść, którą kieruje do nas Pan Jezus. Ten, kto oszukuje nie jest życzliwy drugiemu człowiekowi i nie chce dla niego dobra. Trzeba brać przykład z tych, którzy postępują sprawiedliwie. Człowiek, o którym mówi Jezus, był zarządcą. Rządca nie był uczciwy, bo kłamał w dokumentach. W ten sposób właściciel stracił swoje pieniądze, ale zyskali ludzie. Rządca liczył na to że ludzie mu się odwdzięczą w przyszłości. Pan Jezus przez tę opowieść chce nam pokazać, że ludzie bardzo zabiegają o rzeczy materialne. Myślą o karierze, pieniądzach, sprawach typowo ziemskich, ale zapominają o Panu Bogu i o swoim życiu duchowym. Człowiek oprócz ciała, które widzimy i o które należy dbać, posiada również duszę, której nie widzimy, ale o nią również należy się troszczyć. Pan Jezus pokazuje nam w dzisiejszej Ewangelii, że nieuczciwy rządca chciał bardzo zabezpieczyć się na przyszłość. Pomoce: Wielka chmura z napisem niebo. Worek z pieniędzmi.

Ukazanie historii węży palących w szerszej perspektywie historii Izraela. Ukazanie naszego życiowego cierpienia w szerszej perspektywie. Cierpienie jako sposób na współdziałanie z Bogiem w zbawieniu świata.

Absurdalność przypowieści Jezusa – szok, jako metoda wychowawcza Jezusa. Bóg Jezusa tak trudny do przyjęcia. Chore przywiązanie człowieka do stworzonych przez siebie obrazów Boga (przykład Izraelitów i F. Nietschego). Ukazanie podobnej tendencji w nas samych. Sposoby poznawania Boga: świat stworzony, Biblia, osoba Jezusa, nauczanie Kościoła. Poznawanie Boga sposobem na lepsze poznanie, kim jest człowiek.

Dzisiaj słowo „miłosierdzie” jakby przeszkadzało człowiekowi, który bardziej niż kiedykolwiek stał się panem – uczynił sobie ziemię poddaną, tym samym tak mocno zrelatywizował religię, prawdę, moralność, uczciwość. Chrystus Pan, pochylający się nad każdą nędzą, słabością człowieka, ukazujący swoje serce pełne miłości, wyciągający dłoń w geście błogosławieństwa zdaje się wołać: „Bracie i Siostro, zbliż się i zanurz w moim miłosierdziu, wołaj o to miłosierdzie w żarliwej modlitwie, bo wydaje się ono być jedynym ratunkiem dla ciebie i świata”. Miłosierdzie Boże jest motywem, wszelkiego Bożego działania. Wydaje się to być szczególnie widoczne w odpuszczeniu grzechów. W człowieku, który doświadczył miłosierdzia, rodzi się pragnienie, by za nie odpłacić miłością. Skoro Bóg nas tak umiłował, skoro zlitował się, przebaczył, zapomniał, to co ja powinienem uczynić?

Drogie dzieci. Gromadzimy się na szczególnej modlitwie – Eucharystii. Stoimy przed Bogiem, który jest święty. To wymaga od nas również świętości a nasze serca mają na sobie cień grzechu. W życiu duchowym nie da się czegoś zrobić raz, przez całe nasze życie mamy wypełniać Boże przykazania i stawać się coraz lepsi. Pomagają nam w tym sakramenty, w sposób szczególny sakrament pokuty i pojednania oraz Eucharystia. Abyśmy jak najczęściej mogli przystępować do Stołu Pańskiego, przypomnimy sobie dziś warunki dobrej spowiedzi. Pomoce: Książeczka do nabożeństwa. Pięć warunków sakramentu pokuty wypisane na kartce. Obrazek syna marnotrawnego.