Uroczystość Wszystkich Świętych to uroczystość bardzo radosna, chociaż w naszym kalendarzu sąsiaduje z Dniem Zadusznym, który jest bardziej melancholijny i wspomnieniowy. Śmierć jest ostatnim fragmentem ziemskiego życia, ostatnim krokiem na ludzkiej drodze. W chwili śmierci człowieka często można powiedzieć o nim coś niezwykle ważnego. Przez całe życie stajemy się świętymi, to znaczy potwierdzamy swoją przynależność do Boga. Moment śmierci jest momentem ostatecznego wyboru. Według starego zwyczaju wkładamy do trumny różaniec i obrazek święty – znaki potwierdzające naszą przynależność do Chrystusa i Jego Matki. Pan Bóg doskonale zna drogę naszego życia i ocenia, czy była to droga błogosławieństw. Każdego dnia pokornie tęsknijmy do naszego prawdziwego domu. W trakcie homilii potrzebnych będzie kilka rysunków z wyobrażeniami przedstawicieli różnych zawodów: nauczyciel z dużą ekierką, kucharz z wałkiem lub garnkiem, sprzątaczka z miotłą, mechanik z kluczem, żołnierz z karabinem, pielęgniarka ze strzykawką itp. oraz różaniec i obrazek z Matką Bożą.

Największe przykazanie to przykazanie miłości Boga. Bóg jest pierwszy w naszej miłości. Nie człowiek, lecz Bóg. Słuchanie Boga buduje naszą wiarę i skłania nas do szukania Tego, który do nas mówi. Słuchanie Boga łączy się z otwieraniem serca na Niego, a to jest miłością. Od słuchania Boga przechodzimy do Jego poznania, a tym samym stajemy się wolnymi. Zostaliśmy stworzeni przez Miłość i żyjemy w Bogu, w Jego miłości. Będąc świadomi, że jesteśmy kochani przez Niego, odczuwamy swoją wartość. Miłować w sercu, to dążyć do rozumienia Boga sercem. Powinniśmy miłować Boga tym wszystkim, co przeżywamy w sercu.

Przykład małżonków obchodzących jubileusz 50-lecia ślubu stanowi życiowy komentarz do Ewangelii i odpowiada na pytanie, co w życiu człowieka jest najważniejsze. Jezus mówi, że najważniejsze ze wszystkich jest przykazanie miłości Boga i bliźniego. Chrystus połączył dwa przykazania w jedno. Miłość do Boga realizuje się przez miłość do bliźniego, a miłość do bliźniego weryfikuje naszą miłość do Boga. Prawdziwa miłość domaga się zrezygnowania z egoizmu oraz własnych przyzwyczajeń. Bez odniesienia do Chrystusa wydaje się to niemożliwe. Jako młodzi ludzie doświadczamy wielu dramatów związanych z brakiem miłości czy jej zdradą. Czy zatem przykazanie miłości Boga i bliźniego nie jest dla nas nieosiągalnym celem?

W czasach, w których żył Pan Jezus, Naród Wybrany starał się przestrzegać ponad sześciuset różnych przykazań. Faryzeusz, pytając o najważniejsze z przykazań, postawił mimowolnie pytanie o sens ludzkiego życia. Bóg wyznaczył człowiekowi pewien najgłębszy i najszczęśliwszy cel życia. Jezus wskazał na miłość jako główne źródło, a jednocześnie cel ludzkich starań. Najważniejsze nasze powołanie, zadanie, najlepsza droga do szczęścia to droga miłości. Przez całe życie uczymy się kochać rodzinę, przyjaciół, sąsiadów, znajomych, kolegów, a nawet tych ludzi, których osobiście nie znamy. W trakcie homilii można wykorzystać do prezentacji kilka przedmiotów codziennego użytku, jak na przykład: nożyczki, długopis, but itp.

Faryzeusze nie mają odwagi pojawić się osobiście przed Jezusem z niewygodnym pytaniem… Jezus wykorzystuje podchwytliwe pytanie, by dać ważną lekcję wszystkim swoim słuchaczom – nie tylko tamtym, słuchającym go wtedy w Izraelu, ale także chrześcijanom wszystkich czasów! „Oddajcie (…) Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga” (Mt 22,21b) to przede wszystkim wołanie o sprawiedliwość! Miłość ponad pieniądze, wierność ponad politykę, szczęście wieczne ponad szczęście doczesne… Nie mówimy „zamiast”, ale „ponad”!

Matematyka jest królową nauk. Jej piękno polega na rozwiązywaniu zadań przy użyciu wzorów. Życie ludzkie podobne jest do matematyki. Wiele jej zasad sprawdza się w życiu. Są też istotne różnice. Przeciwnicy Chrystusa stawiają przed Mistrzem zadanie, które według nich nie ma dobrego rozwiązania. W ten sposób wystawiają Go na próbę. Chrystus, rozwiązując „nierozwiązywalne zadanie”, wskazuje nam jednocześnie zasadę według której należy radzić sobie z problemami w codziennym życiu. Aby rozwiązywać życiowe zadania, potrzeba zastosowania wzorów ewangelicznych. Należy się ich dobrze nauczyć. Dziś także pojawia się wielu fałszywych nauczycieli.

Pewne niedobre cechy ludzkiego charakteru określamy czasem jako cechy faryzejskie. W postawie faryzeuszy ujawniła się przewrotność, a jej przeciwieństwem jest prostolinijność i szczerość. Wykorzystywanie ludzkiej prostolinijności i łatwowierności jest złą postawą. Ludzie czasami udają życzliwość i szacunek dla rozmówcy, choć źle o nim myślą i mówią. O takich ludziach mówimy, że są dwulicowi. Przewrotność może dotknąć każdego człowieka: małego i dużego, biednego i bogatego, artystę i polityka itd. Jezus mówił szczerze, co myśli o niektórych ludziach, ale nie starał się budować swojej popularności ich kosztem. Ewangelia zachęca nas do postępowanie uczciwego, szlachetnego i prostolinijnego. W trakcie homilii potrzebny będzie dość duży stolik ze zmywalną powierzchnią, kilka surowych jajek i jedno ugotowane na twardo.

Starotestamentalne obrazy uczty zwracają uwagę na ostateczny cel ludzkiego życia, natomiast nauczanie Jezusa o królestwie Bożym mówi o odpowiedzi człowieka na Boże zaproszenie do współpracy. Jezus nie daje nam gotowych rozwiązań, ale wskazuje na hierarchię wartości, którą powinniśmy się kierować, aby osiągnąć cel naszego życia: wspólnotę z Bogiem. Przypowieści Jezusa o królestwie Bożym mają nas napomnieć i wskazać pozytywną drogę do realizacji naszego powołania. Największym grzechem współczesnych ludzi jest brak poczucia grzechu. Liberalizm moralny nie tylko nie pozwala się człowiekowi rozwijać, ale powoduje zubożenie wartości moralnych. Droga na ucztę wiedzie poprzez uznanie swojego grzechu, nawrócenie i przemianę, która pozwoli się przyoblec w szatę weselną.