Czasem w życiu tracimy grunt pod nogami i pewność siebie. Świat w łonie matki był bezpieczny, zaciszny, przytulny. Narodziny zmieniają wszystko. Dla noworodka zaczyna się czas poszukiwania tego, co jest trwałe i przyjazne. Będą to ramiona matki, objęcie taty, twarz kochającego człowieka. Rozhuśtany świat znajduje punkt oparcia: miłość i opiekę najbliższych osób. Miłość wierna i trwała, ciągle obecna, w dzień i w nocy, staje się punktem archi medesowym dla ludzkiego życia. Uczniowie płynący w rozkołysanej sztormem łódce są symbolem naszej ludzkiej egzystencji. Płyniemy bowiem przez życie, nie czując twardego gruntu pod nogami. Nie jest „fundamentalizmem” rozsądne i mądre poszukiwanie życiowych fundamentów, na których można zbudować przestronny i gościnny dom ludzkiego życia.

W znanej przed laty piosence Arki Noego Jezus został nazwany ratownikiem. Dlaczego? Niebezpieczna przygoda św. Piotra, który gdy zwątpił, wpadł do wody i zaczął tonąć, jest symbolem całego ludzkiego życia. Kiedy na ludzi spadają wielkie kłopoty, tracą grunt pod nogami i szukają pomocy. Czasem przyjaciele i rodzina są w stanie pomóc człowiekowi w jego problemach, ale czasem kłopoty przerastają możliwości pomocy nasze i innych ludzi. Jezus chętnie pomaga ludziom, którzy zwracają się do Niego o pomoc. Dobrze jest zabiegać o Boże błogosławieństwo nie tylko w trudnych momentach życia, ale każdego dnia prosić o opiekę Opatrzności.

Każdy człowiek ma swój sposób widzenia ludzi, życia i nawet Pana Boga. Objawienie na górze Tabor: Piotr, Jakub i Jan doświadczyli Jezusa w całym blasku Jego boskiego majestatu i chwały. Pójście za triumfalnym Mesjaszem jest rzeczą oczywistą, to zaszczyt i radość, nie ma co do tego najmniejszego cienia wątpliwości. Apostołowie – zauroczeni i zafascynowani tą wizją – chcą postawić namioty. Pragną zatrzymać czas i objawienie, którego doświadczyli. Tego rodzaju doświadczenia mają jednak inny sens. Nie chodzi o to, żeby było nam dobrze. One mają pobudzać, ożywiać, inspirować, uskrzydlać do czynów i działania. W działaniach objawiają się trudności. Częstokroć skonfrontowani jesteśmy z granicami naszych ludzkich możliwości. Co wtedy?

Przeżywamy dzisiaj doroczne święto Przemienienia Pańskiego. Jedni twierdzą Chrystus – tak, ale Kościół – nie. Chrystus jest dobry, Kościół zły – należy odkościelnić kraj. Kościół należy skompromitować. Jest też trzecia część wydarzenia – uczniowie zeszli z góry do „normalności”, do Apostołów, do codziennego życia i zachowali milczenie o tym wydarzeniu. Milczenie na temat wielkich dzieł Bożych, jakie dokonują się na Górze Przemienienia.

Dziś w Kościele przeżywamy piękne święto, Święto Przemienienia Pańskiego. Nie bez przyczyny Przemienienie dokonuje się na górze. „Dobrze, że tu jesteśmy” – Piotr cieszy się, że może być świadkiem tak wielkiego cudu. Było mu dobrze, bo przebywanie blisko Boga wprowadza pokój serca, daje radość. W trakcie Przemienienia z nieba słychać głos Boga, który mówi „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie”. To dla nas bardzo wyraźny znak, Kogo mamy słuchać w naszym życiu – mamy słuchać Jezusa. Wszyscy jesteśmy zaproszeni do tego, żeby na wzór Pana Jezusa się przemieniać – zmieniać na lepsze.

Sytuacja rolnika i sytuacja kupca w dzisiejszych przypowieściach różnią się od siebie. Rolnik znalazł skarb niespodziewanie i jakby przypadkowo przy wykonywaniu powszedniej pracy. Kupiec zawodowo zajmował się handlem perłami. Był człowiekiem wytrwale poszukującym najcenniejszych eksponatów. To zestawienie i porównanie dwóch różnych życiowych sytuacji pomaga nam wyobrazić sobie i zrozumieć dwa typy ludzkich postaw wobec Boga i wiary w Niego. Badania statystyczne ukazują, że wiara w Boga nadal żyje w ludzkich sercach. Co sprawia, że ludzie potrafią usłyszeć Boży głos? Niektórzy żyją jak ów rolnik: poświęcają się pracy i codziennym obowiązkom. Aż do dnia, w którym natrafiają na coś nieoczekiwanego. Odkrywają, że w głębi ziemi ukryty był skarb.

W różnych miejscach, np. czasopismach, możemy znaleźć listę rzeczy najdroższych na świecie. Takie listy szokują, budząc czasem refleksję: czy te rzeczy są rzeczywiście tyle warte? Czy warto za nie płacić aż tyle? Jezus dziś mówi o skarbach – i to bardzo cennych: za rolę, w której ukryty jest skarb albo za drogocenną perłę trzeba było zapłacić całym swoim majątkiem. Jezusowa przypowieść skłania do zastanowienia, co jest cenne dla mnie. Za co oddałbym wszystko? Dla Salomona najcenniejsza była mądrość. Prosił właśnie o nią, a nie o to, co inni uważali za cenne: bogactwo, władzę, długie panowanie, zniszczenie wrogów. Jezus mówi o czymś, co jest jeszcze cenniejsze: o królestwie Bożym. Dla niego warto oddać wszystko.

Myśląc o skarbach, najczęściej wyobrażamy sobie pieniądze, złoto, kosztowności itp. Słowo „skarb” jest wieloznaczne i może dotyczyć także osób lub wartości niematerialnych. Co jest naszym największym pragnieniem? Miłość? Życie wieczne? Sława? Bogactwo? Jest jeszcze jeden skarb, dla którego warto poświęcić swój czas, energię, a nawet pieniądze: królestwo niebieskie. Drogę do królestwa niebieskiego musimy odkryć już teraz, w czasie ziemskiego życia. Królestwo niebieskie ocali nas i wszystkich, których kochamy, od wiecznego przemijania. Jezus zachęca nas do nieustannego starania o królestwo niebieskie.