Homilie niedzielne i świąteczne

Znaki czasu i czas łaski. Przypowieść o niezwykłym zaproszeniu i absurdalnym zachowaniu zaproszonych. Eucharystia – nieustające zaproszenie Króla na ucztę miłości. Jak często współczesny chrześcijanin przypomina zaproszonych na królewską ucztę w dzisiejszej przypowieści. A przecież każda Msza św. jest zapowiedzią Uczty zbawionych, w domu Ojca. Na to ostateczne spotkanie z Bogiem przygotowujemy się przez całe ziemskie życie, które podobne jest do pielgrzymowania. Czy można wyobrazić sobie życie duchowe, życie wiary – bez Eucharystii, bez sakramentów świętych? Bóg w swym nieskończonym miłosierdziu dał nam te święte znaki, święte narzędzia, dzięki którym i poprzez które udziela nam swoich łask, a mówiąc jeszcze głębiej: daje nam siebie, zanurza nas w swej miłości, obmywa miłosierdziem, uświęca Duchem Świętym, przyobleka w szatę dziecięctwa Bożego, pomnaża wiarę, roznieca nadzieję – abyśmy doszli do nieba.

Przypowieść o uczcie opisuje wesele syna królewskiego. Zaproszeni bez podania powodu zlekceważyli króla i przygotowaną uroczystość. Każdy zajął się swoimi sprawami. Byli i tacy, co pozbawili życia królewskich wysłańców. Król nakazał wojsku wytracić zabójców, a ich miasto spalić. Na Boże zaproszenie można odpowiedzieć pozytywnie lub negatywnie. Jako wolny człowiek mam prawo wyboru. Decyzją króla z sali weselnej zostaje usunięty człowiek nieodpowiednio ubrany. Bóg uczynił świat z niczego i tchnął w niego życie. Jezus ukazuje nam Boga, który jest Królem i Sędzią całego świata. Każdy z nas został zaproszony przez Jezusa do wspólnoty Kościoła. Obraz uczty to niezwykły obraz miłości Boga do człowieka, który patrzy na serce i każdemu udziela takiej samej łaski. Trzeba każdego dnia odnawiać w sobie nie tylko miłość do Pana Boga i zaangażowanie w Kościele, ale potrzebę nieustannej walki o świętość w sobie i wokół siebie.

Bóg zaprasza nas na „ucztę”, tzn. chce, abyśmy mieli udział we wszystkim, co On posiada. Obrazem tej wspólnoty jest Eucharystia. Bóg uczy nas wdzięczności. Niewdzięczność jest grzechem i pokazuje, że brak nam wiary. Najprościej wdzięczność wobec Boga możemy wyrazić w modlitwie. Pomoce: album albo kalendarz pokazujący cuda przyrody.

Przypowieść – zwierciadło duszy. Aby zrozumieć przypowieść, trzeba się zaangażować, patrzeć i słuchać, uczestnicząc niejako „od środka” w wydarzeniu, które przywołuje Zbawiciel. Syn pięknych obietnic: „Idę, panie”. Okazuje się jednak, że za słowem pierwszego syna nie idzie czyn. Kłamstwo jest tym bardziej niebezpieczne, gdy jest łudząco podobne do prawdy. Syn buntu i nieposłuszeństwa: „Nie chcę”. Głos sumienia budzi człowieka pogrążonego w samolubnym lenistwie. Od słów do czynów.

Każdy z nas jest człowiekiem bardzo zabieganym. Na nasze bowiem życie składa się wiele nakładających się na siebie sfer. To zabieganie jednak oddala nas od życia wewnętrznego. Dzisiejsze czytania podejmują temat nawrócenia i zainteresowania się rozwojem duchowym. Znajdziemy tu trzy postawy pomocne w rozwoju wnętrza. Pierwszą z nich przedstawia nam prorok Ezechiel. Wskazuje on nam na konieczność podjęcia trudu medytacji. Zaproszenie to kieruje jako sługa Boga. Zaprasza nas do pochylenia się nad tekstem Pisma Świętego, które ma moc przekształcać nasze serca na Boży sposób myślenia. Drugą postawę prezentuje nam święty Paweł Apostoł. On nas wzywa do pokornego obcowania z ludźmi i do pokornego spojrzenia na własne życie. Taka postawa pozwoli nam podjąć walkę o lepsze życie. O trzeciej postawie mówi sam Pan Jezus. Jest nią opamiętanie. Ono przychodzi po zastanowieniu się nad sobą w duchu pokory. Postawa opamiętania motywuje nas do podjęcia takich działań, które postawią tamę słabościom.

Dzieci często zapominają o swoich obowiązkach, na szczęście tego, czy obowiązki zostały wykonane, pilnują rodzice. Znacznie gorzej rzecz wygląda, gdy o swoich obowiązkach zapominają dorośli. Przedstawiona w czasie homilii scenka zwraca uwagę na to, jak ważne jest dotrzymywanie danego słowa. Pomoce: różaniec.

Gospodarz wysyła do winnicy o różnych porach dnia i w różny sposób. Dwie prawdy wynikają z tego opisu: – choć Chrystus powołuje w różny sposób, to jednak zawsze używa formy nakazowej; – to Bóg przychodzi do kandydatów na robotników i On ich wysyła. Są trzy grupy robotników: z pierwszymi gospodarz zawiera umowę, drugim obiecuje jakąś nagrodę, trzecich tylko wysyła. Te grupy robotników odzwierciedlają dzisiejszych wierzących w Chrystusa. Zakończenie pracy niesie ze sobą rozliczenie z robotnikami. Odwrócenie kolejności wypłaty (od ostatnich do pierwszych) niesie ze sobą określoną treść. Słowo „przyjacielu” ma również swoje znaczenie. Każdy z nas został wezwany do pracy w winnicy. Naszą postawą klasyfikujemy siebie do określonej grupy robotników.

Godziwa praca domaga się godziwego wynagrodzenia. Denar to jednodniowe utrzymanie rodziny. Pracodawcy są postrzegani jako wykorzystujący pracowników. Pracownicy zaś jako ci, co chcieliby pracować tylko godzinę, a otrzymać zapłatę za cały dzień. Praca nie może stać się celem w życiu. Są tacy, którzy cały dzień stali w spiekocie i zaufali: dostali pracę i wynagrodzenie. Dając kilka złotych, dokonujemy czynów miłosierdzia. Ale dając na alkohol, jakiego miłosierdzia dokonuję? Nie uspokoimy sumienia drobną ofiarą. Żyjemy często w przestrzeni wirtualnej. Co stoi w centrum życia rodzinnego? Telewizor. Oto złodziej czasu. Oto współczesny idol. Kiedy dzieci widziały rodziców modlących się? W Bogu odkrywamy realny świat, bo On nie mami mirażami. W Nim przychodzą konkretne rozwiązania problemów codzienności.