Homilie niedzielne i świąteczne ,1 lutego 2026

Ewangeliczna scena w świątyni jerozolimskiej jest pełna znaczeń. Liturgia Kościoła w ciągu wieków kierowała uwagę na różne postacie w niej występujące. Raz wydobywała z cienia przedstawicieli Starego Testamentu, Symeona i Annę, innym razem oświetlała osobę Maryi, kiedy indziej ukazywała na pierwszym planie Dzieciątko. Pisane świadectwa z V w. mówią nam, że chrześcijanie na Wschodzie celebrowali spotkanie Jezusa z przedstawicielami Jego Narodu. Symeon i Anna byli symbolami tych wszystkich członków narodu żydowskiego, którzy przyjęli Jezusa jako Mesjasza.

W życiu doczesnym każdy człowiek powinien przede wszystkim szukać Pana i Stwórcy. Poszukiwanie Boga oznacza życie zgodne z cnotą sprawiedliwości i pozostałymi cnotami kardynalnymi. By żyć sprawiedliwie, trzeba każdego dnia postępować roztropnie. Każda decyzja człowieka, ważna czy mniej ważna, powinna być przede wszystkim dobrze przemyślana. Konieczna jest świadomość odpowiedzialności przed Bogiem i ludźmi za swoje czyny, dobre i złe. Jeśli nie działamy sprawiedliwie, to krzywdzimy innych ludzi albo ich na różny sposób oszukujemy.

Błogosławieństwa są nam podarowane przez Boga na drogę do nieba. Błogosławieństwa pełnią rolę podobną do znaków w ruchu drogowym. Nie zawsze mamy ochotę ich przestrzegać, ale wiemy, że dzięki nim nasza droga jest bezpieczna i dotrzemy do celu. Błogosławieństwa Jezusa porównywane są do Dziesięciu Przykazań. W przykazaniach więcej było zakazów, w błogosławieństwach więcej jest zachęty. Trudno jest nam zapamiętać wszystkie błogosławieństwa, ale tak naprawdę nie chodzi o nauczenie się ich na pamięć, tylko o wyrobienie w sobie pewnej postawy – postawy dobrego chrześcijanina. Każde błogosławieństwo można skojarzyć ze znakiem drogowym i w ten sposób znaleźć metodę na ich przypominanie sobie w codziennym życiu. Należy przygotować osiem znaków drogowych (opis znaków w homilii). Można obok prawdziwych znaków narysować także swoje, skonstruowane na podobieństwo błogosławieństw.