Homilie codzienne ,28 lipca 2016

„Po co żyjemy?” – najważniejsze pytanie w życiu człowieka. Każdy człowiek ma swoją indywidualną, ściśle spersonalizowaną drogę do szczęścia. Cele życia człowieka mogą być „materialistyczne” albo „duchowe”. Bóg stworzył cały świat, aby ten był Jego chwałą. Wszystko, co jest na świecie, ukazuje chwałę Boga, jest jej odzwierciedleniem. Trzeba nam zacząć żyć na miarę naszego powołania do wielkości, która płynie z z owego podobieństwa.

Błogosławieństwa, o których mówi Jezus w Kazaniu na Górze, otwierają nowy etap historii zbawienia. Trzeba podkreślić, że nie jest to kodeks zakazów i nakazów. Są one wezwaniem do zasadniczej zmiany. Błogosławieństwa ukazują, jaką drogę musi przebyć człowiek, aby był szczęśliwym. Błogosławieństwa odsłaniają nowy sposób natchnienia. Błogosławieństwa ukazują sposób, w jaki Bóg patrzy na człowieka. Od strony czysto ludzkiej błogosławieństwa mogą wydawać się paradoksem. Kiedy Bóg błogosławi naszemu życiu odczuwamy, że weszło w nas Boże życie. W nas jest wtedy Boża wola, zamysł, dobroć. Kiedy prosimy Boga o błogosławieństwo, wtedy całe swoje życie zawierzamy Jemu.

Piesze pielgrzymki na Jasną Górę i paradoks. Bogaci zamykali się przed pielgrzymami, ubodzy chętnie dzielili się wszystkim tym, co posiadali. Ludzie otwartego serca są prawdziwie bogaci – wypełnili swoje serca Bogiem, niczego więcej nie pragną. Hojna wdowa z Ewangelii. Zaproszenie do czynienia jałmużny. Wielu ludzi potrzebuje dziś jałmużny serca – nie wsparcia finansowego, a duchowego.