Homilie niedzielne i świąteczne ,11 października 2026

Znaki czasu i czas łaski. Przypowieść o niezwykłym zaproszeniu i absurdalnym zachowaniu zaproszonych. Eucharystia – nieustające zaproszenie Króla na ucztę miłości. Jak często współczesny chrześcijanin przypomina zaproszonych na królewską ucztę w dzisiejszej przypowieści. A przecież każda Msza św. jest zapowiedzią Uczty zbawionych, w domu Ojca. Na to ostateczne spotkanie z Bogiem przygotowujemy się przez całe ziemskie życie, które podobne jest do pielgrzymowania. Czy można wyobrazić sobie życie duchowe, życie wiary – bez Eucharystii, bez sakramentów świętych? Bóg w swym nieskończonym miłosierdziu dał nam te święte znaki, święte narzędzia, dzięki którym i poprzez które udziela nam swoich łask, a mówiąc jeszcze głębiej: daje nam siebie, zanurza nas w swej miłości, obmywa miłosierdziem, uświęca Duchem Świętym, przyobleka w szatę dziecięctwa Bożego, pomnaża wiarę, roznieca nadzieję – abyśmy doszli do nieba.

Przypowieść o uczcie opisuje wesele syna królewskiego. Zaproszeni bez podania powodu zlekceważyli króla i przygotowaną uroczystość. Każdy zajął się swoimi sprawami. Byli i tacy, co pozbawili życia królewskich wysłańców. Król nakazał wojsku wytracić zabójców, a ich miasto spalić. Na Boże zaproszenie można odpowiedzieć pozytywnie lub negatywnie. Jako wolny człowiek mam prawo wyboru. Decyzją króla z sali weselnej zostaje usunięty człowiek nieodpowiednio ubrany. Bóg uczynił świat z niczego i tchnął w niego życie. Jezus ukazuje nam Boga, który jest Królem i Sędzią całego świata. Każdy z nas został zaproszony przez Jezusa do wspólnoty Kościoła. Obraz uczty to niezwykły obraz miłości Boga do człowieka, który patrzy na serce i każdemu udziela takiej samej łaski. Trzeba każdego dnia odnawiać w sobie nie tylko miłość do Pana Boga i zaangażowanie w Kościele, ale potrzebę nieustannej walki o świętość w sobie i wokół siebie.

Przypowieść – zwierciadło duszy. Aby zrozumieć przypowieść, trzeba się zaangażować, patrzeć i słuchać, uczestnicząc niejako „od środka” w wydarzeniu, które przywołuje Zbawiciel. Syn pięknych obietnic: „Idę, panie”. Okazuje się jednak, że za słowem pierwszego syna nie idzie czyn. Kłamstwo jest tym bardziej niebezpieczne, gdy jest łudząco podobne do prawdy. Syn buntu i nieposłuszeństwa: „Nie chcę”. Głos sumienia budzi człowieka pogrążonego w samolubnym lenistwie. Od słów do czynów.