Homilie niedzielne i świąteczne ,1 listopada 2026

W roku 998 opat Odylon z Cluny nakazał obchodzić wspomnienie wszystkich zmarłych w dniu 2 listopada podległym jego władzy zakonom. Słowo Boże proklamowane w tym dniu jest dobrą nowiną o życiu wiecznym, do którego wszyscy jesteśmy powołani. Hiob wobec złych doświadczeń i śmierci z prostotą i jednocześnie z mocą wyznał swoją wiarę: "Ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje i oczyma ciała będę widział Boga. To właśnie ja Go zobaczę" (Hi 19,25–27). Bóg nie jest sprawcą śmierci, lecz dawcą życia. Wiarę w Boga jako Pana życia wyznawali także chrześcijańscy męczennicy, dla których okrutna śmierć stanowiła przejście do prawdziwego życia. Jezus, stając się człowiekiem, utożsamił się z nami we wszystkim oprócz grzechu. Przyjął więc także doświadczenie śmierci i złożenia w grobie. Śmierć nie jest końcem życia Jezusa, bo On po trzech dniach prawdziwie zmartwychwstał. Jezus jako pierwszy przeszedł ze śmierci do życia i w ten sposób przetarł drogę dla wszystkich ludzi.

Dzisiejsza uroczystość to ogromne święto radości, kiedy odrywamy swój wzrok od ziemi i myślą oraz sercem przenosimy się do nieba. Święty Jan w Apokalipsie przekazuje nam obraz niebieskiej rzeczywistości: „widziałem, rzeszę wielką, której nikt nie mógł policzyć z każdego narodu i wszystkich pokoleń, stojącą przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w szaty białe a w ręku ich palmy”. Święci to ludzie tacy sami jak my. Na pozór ich życie niewiele różniło się od naszego. A jednak czymś się wyróżniali. Było coś w ich ziemskim życiu, dzięki czemu tak bardzo wpisali się w naszą pamięć. Św. Paweł pokazuje nam, w jaki sposób postępowali święci, kiedy mówi: „dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk”.

Niebo jest pełne świętych. Żyją oni blisko Boga, widzą oczami i uczestniczą w tym, na co my ciągle spoglądamy oczami naszej wiary, czego dotykamy niejako przez zasłonę. W kościele wyróżniamy dwa rodzaje zbawionych: beatyfikowani – cześć odbierają w danym kraju i kanonizowani – cześć oddają im na całym świecie. Patrząc na rzeszę błogosławionych i świętych, motywujemy i siebie do świętego życia. Dokonuje się to przede wszystkim przez troskę o czyste sumienie. Trzeba, byśmy pamiętali, że święci nie są do podziwiania, ale do naśladowania. Staramy się być na co dzień do nich podobni. Dzisiaj czcimy wszystkich świętych, czyli również tych, którzy nie zostali uroczyście ogłoszeni. Są to nasi krewni i przyjaciele, którzy żyjąc prosto ale pięknie i pobożnie, cieszą się już chwałą nieba. Pomoce: obrazki błogosławionych i świętych; slajd bądź kartka z wypisanymi błogosławieństwami; zdjęcie cmentarza