Homilie niedzielne i świąteczne ,8 listopada 2026

W czasach Jezusa to pan młody miał przywilej wybrania tego właściwego momentu na ceremonię zaślubin. Druhny miały okazję przygotować się należycie do ślubu! Wszyscy wiedzieli, że ślub się odbędzie; jedynym opóźnieniem mogły być tylko negocjacje z krewnymi panny młodej. Dzisiejsza przypowieść przypomina nam, że w życiu musimy dokonywać wielu wyborów, ale co najważniejsze: potem żyjemy z konsekwencjami tych wyborów. Każda decyzja lub wybór, jakiego dokonujemy w życiu, jest decyzją lub wyborem Jezusa lub przeciwko Jezusowi.

Małżeństwo w czasach Jezusa Chrystusa zawierano w dwóch etapach. Po ustaleniu wysokości sumy, jaką miał otrzymać od przyszłego zięcia ojciec panny młodej, następował akt publiczny, kiedy młodzi już uchodzili za narzeczonych, ale jeszcze nie mieszkali razem. Od tego momentu, po upływie mniej więcej roku odbywało się właściwe wesele, właśnie takie jakie znamy np. z cudu w Kanie Galilejskiej. Panny to druhny panny młodej, które mają czekać na moment, w którym pan młody zjawi się po swoją małżonkę. Pan młody spóźnił się, aby oczekiwanie było tym żywsze ze strony druhen. I tu dochodzimy do podziału na dwa rodzaje druhem. Pierwsze były rozsądne a drugie nieroztropne. Rozsądne zabrały razem z lampami zapas oliwy, wiedząc, że pan młody może się spóźnić, zaś drugie tego nie uczyniły. Jeżeli chcemy uniknąć zamkniętych drzwi królestwa Bożego to nasze życie winno być podstawą nieustannego czuwania i gotowości na wzór roztropnych i mądrych panien z dzisiejszej przypowieści. Pomoce: Lampa, oliwa

W roku 998 opat Odylon z Cluny nakazał obchodzić wspomnienie wszystkich zmarłych w dniu 2 listopada podległym jego władzy zakonom. Słowo Boże proklamowane w tym dniu jest dobrą nowiną o życiu wiecznym, do którego wszyscy jesteśmy powołani. Hiob wobec złych doświadczeń i śmierci z prostotą i jednocześnie z mocą wyznał swoją wiarę: "Ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje i oczyma ciała będę widział Boga. To właśnie ja Go zobaczę" (Hi 19,25–27). Bóg nie jest sprawcą śmierci, lecz dawcą życia. Wiarę w Boga jako Pana życia wyznawali także chrześcijańscy męczennicy, dla których okrutna śmierć stanowiła przejście do prawdziwego życia. Jezus, stając się człowiekiem, utożsamił się z nami we wszystkim oprócz grzechu. Przyjął więc także doświadczenie śmierci i złożenia w grobie. Śmierć nie jest końcem życia Jezusa, bo On po trzech dniach prawdziwie zmartwychwstał. Jezus jako pierwszy przeszedł ze śmierci do życia i w ten sposób przetarł drogę dla wszystkich ludzi.