Homilie niedzielne i świąteczne ,27 września 2026

Przypowieść – zwierciadło duszy. Aby zrozumieć przypowieść, trzeba się zaangażować, patrzeć i słuchać, uczestnicząc niejako „od środka” w wydarzeniu, które przywołuje Zbawiciel. Syn pięknych obietnic: „Idę, panie”. Okazuje się jednak, że za słowem pierwszego syna nie idzie czyn. Kłamstwo jest tym bardziej niebezpieczne, gdy jest łudząco podobne do prawdy. Syn buntu i nieposłuszeństwa: „Nie chcę”. Głos sumienia budzi człowieka pogrążonego w samolubnym lenistwie. Od słów do czynów.

Dzieci często zapominają o swoich obowiązkach, na szczęście tego, czy obowiązki zostały wykonane, pilnują rodzice. Znacznie gorzej rzecz wygląda, gdy o swoich obowiązkach zapominają dorośli. Przedstawiona w czasie homilii scenka zwraca uwagę na to, jak ważne jest dotrzymywanie danego słowa. Pomoce: różaniec.

Gospodarz wysyła do winnicy o różnych porach dnia i w różny sposób. Dwie prawdy wynikają z tego opisu: – choć Chrystus powołuje w różny sposób, to jednak zawsze używa formy nakazowej; – to Bóg przychodzi do kandydatów na robotników i On ich wysyła. Są trzy grupy robotników: z pierwszymi gospodarz zawiera umowę, drugim obiecuje jakąś nagrodę, trzecich tylko wysyła. Te grupy robotników odzwierciedlają dzisiejszych wierzących w Chrystusa. Zakończenie pracy niesie ze sobą rozliczenie z robotnikami. Odwrócenie kolejności wypłaty (od ostatnich do pierwszych) niesie ze sobą określoną treść. Słowo „przyjacielu” ma również swoje znaczenie. Każdy z nas został wezwany do pracy w winnicy. Naszą postawą klasyfikujemy siebie do określonej grupy robotników.